Veel voorkomende vragen aan iemand die geen kinderen wil

Laten we een ding voorop stellen: het gaat niemand iets aan hoe een ander zijn of haar leven inricht. Probeer bemoeizuchtige vragen over uw kindervrij zijn te beantwoorden met varianten op “Pardon?” of “En waarom denkt u dat u dat wat aangaat?” Zoals Disraeli al zei: “Never apologize, never explain.”

Soms ontkom je echter niet aan een discussie. Daarom geef ik hier mijn eigen antwoorden op veel voorkomende vragen:

“Waarom wil je geen kinderen?”

Mensen die wel graag kinderen willen wordt nooit gevraagd waarom. Dat geeft al te denken.

Ik heb geen specifieke reden waarom, al kan ik er zo een paar dozijn opnoemen: er zijn al veel te veel kinderen (en volwassenen) op de wereld, ik wil andere dingen doen met mijn leven, ouderschap is een dure hobby en daar heb ik er al genoeg van.

Maar het komt allemaal hierop neer: ik wil ze gewoon niet. Ik heb nooit enige moederneigingen gehad en geloof niet dat ik die ooit zal krijgen.

“Maar je hebt toch wel eens gehoord van de biologische klok…?”

Ja, daar heb ik van gehoord, maar ik geloof er geen barst van. Althans niet in de zin van ‘de biologische klok is een fysiek fenomeen dat ervoor zorgt dat een vrouw een plotselinge kinderwens krijgt.’

Volgens mij zijn vrouwen die de biologische klok aanhalen als reden waarom zij kinderen kregen niet gewend om de verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen beslissingen.

Als je alleen maar vaag denkt “Ach, kinderen kan altijd nog” en er dan op je 35ste achter komt dat het nu of nooit is, kun je best in paniek raken. Dat wil niet zeggen dat je lichaam schreeuwt om kinderen.

Fokke en Sukke cartoon: Fokke en Sukke hebben een perfect lopende biologische klok
Met dank aan de makers van Fokke en Sukke

“Ben je niet bang dat je spijt krijgt?”

Weer een vraag die nooit aan een zwangere vrouw gesteld zal worden. En geen wonder: spijt hebben van kinderen krijgen is een van de grootste nog bestaande taboes.

Ja, die ouders zijn er. Als er anonieme enquetes worden gehouden duiken ze op: mensen die toegeven dat ze geen kinderen zouden nemen als ze alles nog eens over mochten doen. Gek, tijdens een etentje hoor je dat soort geluiden nooit…

Hoe dan ook: nee, ik ben daar niet zo bang voor. Dit is een weloverwogen beslissing, en dat ik er ooit op zou willen terugkomen lijkt mij even waarschijnlijk als dat ik ooit erom zal rouwen dat ik geen animeermeisje ben geworden. En mocht ik spijt krijgen, tja, jammer dan. Het nemen van beslissingen en het accepteren van het risico dat je er eventueel spijt van krijgt is onontbeerlijk voor elk bewust levend mens.

“Wat doe je als je partner straks wel kinderen wil?”

Dan volgt er een pijnlijke scheiding. Zo simpel is het. Ik heb vanaf het prille begin duidelijk gemaakt dat ik kindervrij zou blijven: mijn partner weet dat en is daarmee akkoord. Als mijn partner opeens een kinderwens zou krijgen is dat voor mij geen reden om me ‘aan te passen’: het is een reden om de relatie te beeindigen, net als wanneer mijn partner opeens niet meer monogaam zou zijn. Er zijn in elke relatie bepaalde zaken waarover geen compromis mogelijk is: de Amerikanen noemen dat deal breakers. Het belangrijkste is dat je die zaken tijdig bespreekt zodat je partner niet voor onaangename verrassingen komt te staan.

“Maar zo heeft je partner toch geen keuze?”

Ik heb zijn keuze niet weggenomen: ik heb die keuze voor mijzelf gemaakt. Hij is vruchtbaar: als hij kinderen wil kan hij ze krijgen, alleen niet met mij.

“Ben je niet bang om eenzaam oud te worden?”

In een woord: nee. Een van de leukste oudere dames die ik ken heeft geen kinderen of uitgebreide familie. Toch is ze vitaal, geestig en opgewekt. Ze woont in een woongroep met andere zelfstandige ouderen en reist heel wat af. Ik ben ook met haar op reis geweest, hoewel ik geen familie van haar ben en zeker veertig jaar jonger. Gewoon, omdat ze zulk goed gezelschap is. Als ik dat later niet ben word ik misschien wel eenzaam oud, maar dat is dan ook mijn eigen schuld. Met mensen die denken dat kinderen kunnen fungeren als een soort oudedagsverzekering heb ik alleen maar medelijden. Ga eens kijken in een bejaardentehuis en vraag de inwoners hoe vaak zij hun kinderen zien!

“Maar mijn kinderen betalen straks wel jouw AOW!”

O ja. Het feit dat ik geen kinderen wil betekent dat iemand die wel kinderen wil of heeft zich aangevallen voelt. Wat een logica.

Wat die AOW betreft: ik betaal nu ook de AOW van mensen die niet mijn ouders zijn, hoor je mij daarover klagen?

Ik betaal ook andermans fokpremie oftewel kinderbijslag. Verder betalen we allemaal mee aan de sociale voorzieningen in Nederland. WW, AOW, WIA, noem ze allemaal maar op. Dat is niet iets waar je één speciale bevolkingsgroep dankbaar voor hoeft te zijn.

“Heb je dan een hekel aan kinderen?”

Over het algemeen heb ik meer een hekel aan mensen die ze gedachteloos uitbroeden en niet weten wat ze er daarna mee moeten doen.

Kinderen vind ik net zoiets als honden: als ze goed opgevoed zijn vind ik ze vaak best leuk. In ieder geval heb ik er dan geen last van en hebben ze ook geen last van mij. Het verschil met honden is dat je met kinderen leuke gesprekken kunt voeren als ze wat ouder zijn.

“Vind je het niet een egoistische beslissing?”

Ik hoop altijd dat ik iemand tegenkom die mij kan uitleggen waar deze vraag op slaat. En dat is nou eens niet sarcastisch bedoeld. Snapt u ‘m? Ik niet.

Het krijgen van kinderen is per definitie een egoistische beslissing. Je kiest immers voor iets waar je zelf plezier, liefde, verzorging en andere dingen van denkt te krijgen.

Ik heb nog nooit iemand horen zeggen “Ik wil zelf eigenlijk geen kinderen, maar ik neem ze toch maar om de rest van de wereld er een plezier mee te doen.” (Tip: u doet er de rest van de wereld geen plezier mee…)

Ik weet aan de andere kant ook niet hoeveel mensen er rondlopen die dolgraag wel kinderen zouden willen, maar ze expres niet krijgen om de ondergang van de wereld aan overbevolking tegen te gaan.

Kortom: kinderen krijgen is egoistisch. Geen kinderen krijgen ook. Nou en?

 

25 thoughts on “Veel voorkomende vragen aan iemand die geen kinderen wil

  1. jeroen

    Hi,

    leuk artikel net gelezen omdat ikzelf in een vervelende situatie zit. Mijn vrouw blijkt toch kinderen te willen niets aan mijn vrouw te verwijten haar partner voor mij heeft haar mentaal overhoop gehaald was een gevaarlijke manipulator en ze is dan ook kort na we elkaar leerden kennen in een depressie gesukkeld heb haar dan verzorgt ze is er nu eindelijk helemaal uit omdat na lang zoeken die allerlaatste onderdrukte emotie naar bovenkwam. we gaan als (harts)vrienden uit elkaar we hebben een prachtige tijd samen gehad en door de depressie hebben we letterlijk het diepste van elkaar gezien zomaar afscheidt nemen van vandaag op morgen willen we geen van beiden dus hebben we besloten dat ze voorlopig als huisgenoot hier blijft wonen in een aparte kamer. We hebben vanaf het begin eigenlijk geen gemeenschappelijke goederen gehad dus valt er ook niets te verdelen.

    De volgende stap vinden we eigenlijk lastiger. Mensen op de hoogte brengen van onze situatie. Vrienden die zullen dat begrijpen en degene die dat niet doen hebben pech. Familie is echter een paar andere mouwen en dan vind ik dat vooral voor mij zo. Mijn familie vaart nogal graag de weg die is “zoals het hoort” voor de keuze van mijn vrouw zal er begrip zijn voor die van mij echter niet. heb je enige tips & tricks om dit aan te brengen of ken je mensen die me kunnen verder helpen?

    Verder… met de plotse ontdekking van de kinderwens valt er veel in plaats, vrijen was immers eerder een opgave geworden en emotioneel als partners stonden we ook al verder van elkaar behalve soms een goeie knuffel en zij voelde verliefdheid voor andere mannen elke maand (bij de eiersprong) opnieuw die ze maar niet kon verklaren en waar ze gefrustreerd van geraakte omdat ze dacht dat er iets mis was met haar lichaam. we zijn nu op zoek naar andere partners alleen vraag ik mij af of er plaatsen zijn waar de kans groter is dat ik een vrouw tegen het lijf kan lopen die geen kinderen wil.

    waarom mail ik dit allemaal. Het helpt voor mij om de dingen op een rijtje te zetten tegenover een wildvreemde en langs de andere kant kan je vaak een respons krijgen die je verder aan het denken zet.

    alvast bedankt.
    jeroen.

  2. Lionesse

    Wat heerlijk om mijn eigen antwoorden eens te kunnen lezen! Gelukkig is iedereen in mijn omgeving er al jaren van doordrongen dat dit niets voor mij is – ze vragen er al jaren niet meer naar, wat een rust. En wat een rust en vrijheid geeft het om inderdaad kindervrij te zijn. Goeie term, ik ga hem gebruiken!

  3. Houje Thai

    Sterk.

    Ik wil je vragen of ik als thuisonderwijzer mij mag laten inspireren door je tekst. Een en ander laat zich namelijk met gemak vervangen door het woord ‘thuisonderwijs’. Ik ervaar vaak, dat men gedachtenloos en onbehouwen, te pas en te onpas vragen op je af vuurt. Er is nooit iemand, die vraagt: “waarom stuur jij je kinderen naar school en heb je daar eigenlijk wel goed over nagedacht?”

    Voortaan loop ik met een flyer als jouw tekst op zak, die ik uitdeel aan iedereen met een domme vraag. Scheelt een hoop (les)tijd…

    Karen

  4. Arjan

    Geweldige antwoorden!
    Geen speld tussen te krijgen, wat mij betreft.
    Ik denk er hetzelfde over maar jouw manier van formuleren is heerlijk.

  5. Janine

    Zelf heb ik wel kinderen, maar ik ben het helemaal met je eens. Wat een onzinnige vragen. Goed dat je aan het begint stelt dat je sowieso geen verantwoording hoeft af te leggen over of je kinderen wilt. Maar ook de rest van de antwoorden zijn goed. Ieder mens mag zijn of haar leven zelf inrichten en dat hoeft niet verklaard te worden vanuit het denkkader van een ander.

  6. Pingback: Kindervrij of baby’s werpen? | Ygeneratie

  7. Elsbeth

    Eindelijk iemand die denkt zoals ik, en dat perfect kan verwoorden. Fijn om gelijkgezinden tegen te komen.

  8. manja

    Sterk verhaal beste Jeroen, respect dat je bij je standpunt blijft! Blij dat er toch éénsgestemden zijn!

    iemand waar een klok ontbreekt en dan nog een biologische!!

  9. Romi

    Heel leuk artikel! Vandaag heb ik echt een kutdag omdat ik ‘de vraag’ kreeg van een vriendin en die me absoluut niet begreep. Ik ben het zo beu om me iedere keer te verantwoorden en ook beu om iedere keer blij te reageren als iemand zegt dat ze zwanger is. Mensen vinden me slecht omdat ik mijn man zou verlaten als hij morgen ineens een kinderwens heeft. Terwijl ik zoiets heb van: Ik moet toch doen wat ik wil! Ik ben het even allemaal zat.

  10. R

    Antwoord op Jeroen’s quote (august 3, 2013) :

    ‘W zijn nu op zoek naar andere partners alleen vraag ik mij af of er plaatsen zijn waar de kans groter is dat ik een vrouw tegen het lijf kan lopen die geen kinderen wil.’

    Er bestaat niet zoiets als een ‘ideale ontmoetingsplaats voor mensen die een “kindervrij-wens” hebben’.
    Wat je MOET doen is alleen dit:
    Zo vroeg mogelijk(!) in een serieus contact al ter sprake brengen dat je absoluut geen kinderen wilt omdat dat een lifestyle is die jou niet aanspreekt ONafhankelijk van een biologische klok. Zo voorkom je dat jullie diepgaande gevoelens voor elkaar ontwikkelen waardoor het uitmaken van de relatie alleen maar pijnlijker wordt. DIt is zo’n fundamenteel belangrijk onderwerp dat je jezelf en de ander hiermee een hoop ellende (en tijd) bespaart.
    Jullie willen allebei toch niet dat je een hoop tijd en energie verspilt aan een kansloze relatie?!
    Daarbij komt nog dat in diezelfde tijd er misschien mensen zijn langsgekomen die WEL goed met jou matchen.
    Maar als je op zo’n moment al iemand ‘date’ dan heb je daar geen oog voor. Dat loop je dus mis!
    VROEG VERTELLEN DUS, DUIDELIJK OOK, we willen geen misverstanden!
    Ik ben zelf een vrouw en heb mijn kindervrij-wens al aan mijn huidige vriend verteld toen we nog niet echt iets hadden maar op het punt waarop we allebei aanvoelden dat dit echt serieus zou kunnen gaan worden. Ik dacht, ik wil eerlijk zijn. Ik ben er zelfs regelmatig op teruggekomen en heb ook tegen hem gezegd om er goed over na te denken wat hij zelf wil. Hij zelf had er namelijk nog nooit echt over nagedacht. Ik ben 6 jaar geleden per ongeluk toch zwanger geraakt en we hebben samen besloten om het af te breken. Het is een vreselijk besluit maar ja, het kan gebeuren. Tja, zo kan het ook, toch?
    Ik loop ook soms tegen bemoeizuchtige vragen aan van mensen. Laatst kreeg ik letterlik de opmerking: Wacht maar als je zwanger bent dan verander je helemaal. Wat een larie! Ik heb gewoon keihard gezegd, als mijn dit overkomt laat ik het weghalen. Zelfs dat overtuigde de vragenstelster niet want zij vindt kinderen nu eenmaal ‘de hemel’ en zo zit dus volgend haar alle vrouwen van nature in elkaar. Dus inderdaad: Dont explain , dont defend. Ze begrijpen het toch niet.

  11. Ka

    Wauw!! Wat fijn om dit te lezen… zo herkenbaar!!

    Kreeg afgelopen weekend van mijn schoonzusje te horen dat wij (haar broer en ik) egoïstisch zijn omdat wij ervoor kiezen om geen kinderen te krijgen en dus voor onszelf kiezen. Ik heb dus ook gereageerd met dat zij net zo egoïstisch zijn aangezien zij ook voor zichzelf kiezen door een kind te krijgen… dat kind vraagt er toch niet om… dat willen zij zelf.

    Sinds dat gesprek blijft het maar door mijn hoofd malen… hoe kan het toch zo zijn dat mensen zo bekrompen denken dat dit een taboe is in deze moderne tijd. Ik vind het echt heel bijzonder.

    De meeste mensen om ons heen zeggen er niet veel over maar hebben er vast wel een mening over dat wij hiervoor kiezen. En dat is prima want ik daarentegen snap hun keuze dan weer niet dat ze wel kinderen willen. Maar was toch wel een beetje van slag dat iemand dichtbij zoiets kan zeggen… zegt denk ik meer over haar dan over mij…

  12. enitrebla

    ik heb mezelf bewust laten steriliseren, omdat ik dus absoluut maar dan ook absoluut geen kinderen wil en kan gebruiken in mijn leven.
    Ik heb echt een verschrikkelijke hekel aan kleine kinderen, en ik erger me al verschrikkelijk, als ik ze zelfs op een afstandje al zie.
    Dan loop ik in mezelf al te schelden: kutkind(eren)!
    Maar het schijnt, dat je kinderen verplicht leuk en schattig moet vinden.
    Want zodra er iemand met zo’n kutkind aan komt zetten, duikt iedereen er meteen bovenop met meteen aaaaaah wat schattig nou toch!
    En dan word je zelfs kwaad aangekeken als je zegt een hekel te hebben aan kinderen.
    Dus, dat betekend dan, dat je verplicht die stomme kutkinderen leuk en schattig moet vinden.
    Ik ervaar alleen maar last van die kutkinderen.
    En ik vind echt, dat mijn leven compleet verpest en verziekt word als ik zo’n kutkind zou nemen.
    Want, zoals ik net al zei, je hebt er alleen maar lást van!

  13. J

    Wat een verademing om dit eens te lezen! Ik ben zelf een man zonder kinderwens, en heb dit vanaf dag één ook verteld aan m’n vriendin (nu vrouw). In het begin twijfelde ze sterk of ze kinderen wilde, maar de laatste tijd heeft ze sterk de wens om toch aan kinderen te beginnen.

    ‘t Is een te gekke meid, en ik hou natuurlijk ontzettend veel van d’r. Ik ben de laatste 6-12 maanden ook hard aan het nadenken of ik ze nu wel of niet wil, en twijfel nog steeds heel erg. Ook ik hecht een enorme waarde aan m’n eigen vrijheid (“eigen” als in samen met m’n vrouw), om zelf de keuze te maken over wat ik alleen of samen met m’n vrouw wil doen. Het heeft ook niets te maken met monogaam zijn, wat sommige mensen wel eens denken. Je krijgt af en toe wel eens de opmerking dat geen kinderen willen vergelijkbaar is met bindingsangst bijvoorbeeld… totale waanzin dat een kind nemen een schoolvoorbeeld van liefde en monogamie is!

    Maar goed… als je veel van iemand houdt die later tóch kinderen wilt, dan is dat best een lastige situatie. Aan de ene kant hou je ontzettend veel van zo iemand, maar aan de andere kant wil je zo’n levenskeuze niet “even” aan de kant zetten om toch maar wel aan kinderen te beginnen, puur om je partner gelukkig te maken. En wie weet wil ik als ik 40 ben wél kinderen (ben nu 35)! Maar ik kan en ga daar geen beloftes over maken: iemand aan ‘t lijntje houden met een “misschien later” is dan, vind ik, een behoorlijk foute manier om het uit te stellen.

    Puntje bij paaltje, het zal binnenkort een zware discussie worden of de kinderwens een serieuze is of niet. Zielsveel van iemand houden gaat op zo’n moment veel, héél veel zeer doen, maar een levenskeuze aan de kant zetten zou (in mijn geval ten minste) op de lange termijn misschien ook heel veel spijt kunnen betekenen. Het probleem is dat als ik 40 ben en ineens tóch kinderen wil, dat ik dan de relatie voor niets heb beëindigd. Aan de andere kant ga je ook niet de “misschien later” belofte maken.

    Net als Jeroen (de eerste comment-poster bovenaan) schrijf ik ‘t van me af om het even goed en duidelijk terug te kunnen lezen… tegelijkertijd hoop ik dat anderen die in een vergelijkbaar pakket zitten, ook iets aan m’n comment hebben 🙂 Bedankt voor je heldere verhaal in ieder geval!

  14. REH

    Tijdje geleden kwam het ter sprake op mijn werk, de Projectleider (man van 62) stond hier ook bij. Om een lang verhaal kort te maken kwam het erop neer dat meneer de projectleider vond dat ik egoïstisch ben omdat ik tijd voor mezelf en samen met mijn man verkies boven een kindje. hij is van de oude stempel en heb er maar niet te veel aandacht aan geschonken, maar waar haalt hij het lef vandaan om te zeggen dat ik egoïstisch ben, alleen omdat -zoals hij zegt- zijn kinderen later mijn kont mogen wassen omdat ikzelf geen kinderen heb. De stoom kwam uit mijn oren, ik heb mijn mond maar gehouden want anders had ik wellicht geen werk meer gehad… waar halen mensen toch het gore lef vandaan mensen zonder kinderen (bewust) te veroordelen…. BEMOEI JE MET JE EIGEN LEVEN !!! Toen mijn vader mij (36) onlangs vroeg (voor de zoveelste keer) of hij nog een keer opa ging worden (mijn zusje heeft een dochter van 11) heb ik aangegeven dat dat niet gaat gebeuren. Hij zei: daar ga je later spijt van krijgen… ik heb toen ook gereageerd met de opmerking: heb je dat ook ten mijn zusje verteld toen zij zwanger was??? vervolgens geen reactie meer… Ik kan legio redenen bedenken waarom ik geen kinderen wil maar ik heb geen zin om mijzelf te moeten verdedigen. ik ben al die bemoeizuchtige mensen zoooo beu… ik weet het is een kwestie van tijd want over een paar jaar ben ik te oud en zullen ze “de vraag” niet meer stellen. Voor iedereen die bewust heeft gekozen om geen kinderen te krijgen wil ik zeggen: “Laat je niet gek maken en doe lekker je ding !”

  15. Suzan

    Jeroen klinkt als een kindvrije man maar hij heeft een zoon in de pubertijd. Hij is louter op zoek naar een kindvrije vriendin die wel een leven wil delen met hem, in zijn huis, waar hij twee weken per maand samenwoont met zijn zoon. Hij heeft met zijn ex-vrouw een gelijk co-ouderschap.

  16. manon janssen

    Ik lees dit stuk nu pas, ik kan me hier helemaal mee identificeren……ik wil zelf ook geen kinderen, maar het probleem is dat iedereen om me heen ze wel wil en ik dus bijna niemand ken die ze niet heeft.
    Ik woon in Breda, dat is best een ‘burgerlijke’ stad, het lijkt wel of iedereen daar kinderen heeft, maar goed, ik woon er wel graag. Geen idee ook echt waar ik mensen tegen moet komen die ook geen kinderen hebben, haha. Ik heb veel vriendinnen en vrienden…maar…allemaal kinderen…en dat begint me de laatste tijd een beetje tegen te staan….het is goed te lezen hier dat ik niet de enige ben..al lijkt het soms wel zo..

  17. Sc

    Iedereen in onze omgeving heeft kinderen of wil ze graag.
    Wij niet.
    Want dat willen we niet en wij zijn daar ook enig in in onze vriendenkring, kennisen en op onze werkplekken.

    Vooral degenen die wel kinderen al hebben zeggen vaak: “Ah joh, straks willen jullie dat ook” of ” jullie zouden echt leuke ouders zijn” of “dat is wel echt zonde want jullie zijn allebei slim/knap, en nu komen er geen mooie intelligente nakomelingen”

    Familie en kennisen vragen vaak naar de gezinsuitbreiding, en altijd als je zegt dat die er niet komt ( of dat die wel komt maar in de vorm van een huisdier) wordt er verbaasd gereageerd en gevraagd waarom.
    “Waarom niet? Dat is toch leuk! Ahjoh! Die behoefte komt vanzelf!”

    Ik ben diezelfde vragen steeds meer beu aan het raken, zo erg, dat ik zit te denken om voortaan gewoon maar te zeggen: ” Tjah, we hadden het wel gewild, maar we zijn onvruchtbaar, allebei”. Gewoon, om van dat gezeur af te zijn.
    En dan nog zoiets, hoe klote moet dat zijn voor koppels die echt onvruchtbaar zijn en dan steeds naar hun hoofd geslingerd krijgen dat ze onderhand wel op het punt aangekomen zijn dat men zich gaat voortplanten in een relatie!
    Eigenlijk is wel/geen kinderen heel persoonlijk, en ik begin het steeds onbeleefder te vinden dat mensen er naar vragen.

    Een van onze vriendenkoppels is al n tijdje ( 1 jaar) bezig om zwanger te raken maar dat lukt niet. Natuurlijk is dat erg sneu en ik heb ook met ze te doen. Maar het gaat zo ver dat er wordt gezegd dat het leven van een mens geen zin heeft als ze geen kinderen kunnen maken.

    Soms heb ik echt het idee dat je er niet meer bij hoort zodra je zegt dat je geen kinderen wilt, alsof wij als mensen minder waard zijn omdat we niet meedoen aan het fokprogramma. Mensen behandelen je soms anders, je wordt van sommige dingen buitengesloten, alsof je vegetarier bent en daarom niet wordt uitgenodigd voor de bbq.

    Dus ik googelde ‘ik wil geen kind’ en kwam hier terecht.
    Blij dat we niet alleen zijn!

    En ik ben blij dat ik al zo lang gelukkig ben met mijn man, dat we elkaar elke dag aan het lachen maken en geen ruzie hebben over opvoeding, niet naar kindersport dingen hoeven, of klassenavonden, ouderavonden, gezinscampings etc…

  18. Ann

    Prachtig verwoord!!! En wat geweldig om reacties van mensen te lezen die erover denken zoals ik!

    Mijn grote verdriet is dat ik geen partner vind die mijn wens om kindervrij te blijven deelt. Ik ben tijdens het daten altijd in een vroeg stadium eerlijk over mijn kindervrij-wens, maar helaas blijk ik altijd mannen aan te trekken die een sterke kinderwens hebben en me bijgevolg dumpen na mijn eerlijke ‘bekentenis’.

  19. Frans

    hallo,

    Ik ben alleen en heb ook geen kinderwens. Riep het als kind al dat ik zelf geen kinderen wil. Ik heb een zus en vrienden die inmiddels wel kinderen wil. Dat vind ik heel leuk voor hen dat ze kinderen hebben maar ik heb er zelf helemaal niks mee (op mijn neefje en nichtje na) mijn vrienden respecteren dit en gaan mij er ook niet mee opzadelen. Mijn zus daarintegen dwingt mij bijna om op de kinderen te passen en zelfs in mijn huis toe te laten! Oppassen vind ik zo nu en dan niet erg als het maar niet opgedwongen wordt maar ik wil ze absoluut niet in mijn huis omdat mijn huis daar niet op ingericht is. Ik heb constant strijd met mijn zus hierover. Heeft iemand misschien een goede tip/uitleg voor mij omdat ik dat naar mijn zus kan overbrengen?

    Groet, Frans

  20. wilgeenkinderen

    Eindelijk herkenning.

    Weet je wat ik ook zo erg vind? Dat mensen kinderen MOETEN HEBBEN, waarom heb jij geen vriendin? waarom heb jij geen kinderen? En maar door blijven zagen, zeiken, zeiken en nog eens zeiken. Want ze weten dat dat je zwakke punt is. Ze weten dat ze je daarmee depressief krijgen. En het ergste is dat vinden ze ook nog leuk.

    Nou even eerlijk denk je echt dat ik gelukkig word van een paar schreeuwende jankjong, die hele tijd lopen te brullen en krijsen, te huilen, te schijten, als je als vader niet oppast te kotsen op je overhemd? Denk je nu echt dat ik daar gelukkig van word? Ja, als het maar fout gaat he dan vinden we het leuk, behalve als ze het zelf overkomen. En waarom mag ik niet genieten van het leven? Waarom probeert iedereen mij elke poging die neem voor geluk mij te ontnemen? Dat soort lui hoop ik dat die een heel vaak flinke bekeuringen krijgen, te veel tegenspoed (zoals ik dat al heel mijn leven krijg), chronisch slaaptekort, een sterfgeval en een vaak een slecht humeur. Kan je eens ervaren hoe ik het leven ervaar.
    Dan kan mijn lol niet meer op, in dat geval eindelijk gerechtigheid.

    Ik ben al blij als kinderen vertrekken, gatverdamme en het ergste is die koppijn die je daarna hebt. Tot aan oorsuizen toe. En het allerergste is IEDEREEN MOET kinderen. Dat MOET, niet van mij, maar kan iemand me uitleggen van WIE en WAAROM ik kinderen moet hebben? Ik ben al geen vaderfiguur.

    Deze wereld is zo gemeen, egocentrisch, bikkelhard en sadistisch, daar wil ik NIET eens kinderen op zetten. O ja, en geheimen bewaren kunnen dat soort lui ook niet.
    Zo en nu een bak koffie.

  21. Suusje

    Jaaaa!! Belachelijk die vragen altijd maar naar kinderwens. Maar best lastig soms om tegen mensen met kinderen te zeggen dat je absoluut geen kinderwens hebt. Wordt toch gauw persoonlijk of negatief opgevat. Fijn om te lezen dat steeds meer mensen kiezen om kindervrij te blijven 🙂

  22. Anja

    Toen ik 23 jaar was en vertelde dat ik absoluut geen kinderen wilde kreeg ik als reaktie,” wacht maar,dat komt nog wel “.
    Als ik dan zei,” nee,dat komt zeker niet “,geloofde ze me gewoon niet.
    Ik heb al van jongs af aan gezegd dat ik geen kinderen wil.Ik heb er gewoon niks mee.Bovendien wilde ik die zorgen allemaal niet hebben,die er ook bij horen.
    Vaak krijg je dan te horen,maar als je oud bent sta je er helemaal alleen voor,omdat je geen kinderen hebt.
    Wat een onzin denk ik dan,kinderen krijgen is geen garantie dat ze je later vaak op gaan zoeken.Misschien gaan ze wel emigreren,wie zal het zeggen!!!

    Ik ben bijna 50 en nog geen 1 dag gehad dat ik hier spijt van had,ben er nog steeds heel blij om dat ik geen kinderen heb.
    Bovendien zijn er al teveel mensen op de wereld.Laten we eerlijk wezen,het word er niet beter op.
    Ik denk ook weleens,wil je dat een kind aan doen om hem op deze wereld te zetten.Maar goed,nou zal ik misschien wel als heel negatief bestempeld worden.

    Maar er zijn natuurlijk altijd mensen die wel graag kinderen willen,die gun ik ze ook van harte.Maar ik vind wel dat mensen moeten accepteren dat er ook mensen zijn die ze niet willen.

  23. Sita

    Ben transgender
    Van man naar vrouw ga me zaad in laten vriezen voor het geval
    Een relatie met een partner is soms al zwaar
    En ik ben iemand die van me vrijheid houd en rust
    Heb het niet ruim en soms schaam ik me er voor dat ik geen eten in huis heb
    En niks kan kopen en dat hier in Nederland
    Een kind vraag veel
    Weet niet of ik dat wel kan geven
    Het leven word te duur en je loon word steeds minder ik overdrijf een beetje denk ik
    Maar andere kant eten kleding leuke dingen uitjes school kosten en zo veel meer voor een kind
    Ik denk dat ik liever alleen blijf en geniet van vakanties en reizen
    En geen zorgen hoef te maken om een andere

  24. Djana

    Verfrissende taal, wij zijn gewoon een hele leuke oom en tante. Eens in de zoveel tijd komen de neefjes en nichtjes langs doen we leuke dingen en hup gaan ze weer terug naar huis. Zelf kinderen krijgen, nee bedankt er zijn er genoeg op de wereld die geen fijn thuis hebben misschien moeten we die eens een thuis gaan bieden voordat we er elke keer maar bijmaken.

Leave a Reply

Your email address will not be published.