Niet iedereen wil kinderen!

Sommige mensen weten al sinds hun kleutertijd dat ze geen kinderen willen. Anderen komen daar later achter – meestal tegen de tijd dat de realiteit dichterbijkomt.

En dan zijn er ook nog diegenen die dolgraag kinderen zouden willen krijgen, maar het om wat voor reden dan ook niet kunnen. Al deze mensen worden nu nog kinderloos genoemd. Omdat het hier echter om twee zeer verschillende groepen gaat is het logischer om ook twee verschillende termen te hanteren:

Kinderloos
Iemand die ongewild zonder kinderen door het leven gaat, door onvruchtbaarheid of andere omstandigheden. Een kinderloos iemand ervaart het niet hebben van kinderen vaak als een groot gemis.

Kindervrij
Iemand die ervoor gekozen heeft om geen kinderen te krijgen. Ook wel genoemd: bewust of vrijwillig kinderloos. Een kindervrij iemand ervaart het niet hebben van kinderen vaak als een groot geluk.

Met andere woorden: de term ‘kindervrij’ geeft het verschil aan tussen vrijwillige en onvrijwillige kinderlozen. Dat verschil is belangrijk. Er zijn immers veel kinderlozen die maar wat graag kinderen zouden willen hebben en er ook heel wat aan doen om dat voor elkaar te krijgen.

Deze website is juist bedoeld voor die anderen: voor de kindervrije mensen, die niet geïnteresseerd zijn in vruchtbaarheidstechnieken, inseminatie en schattige baby’s, maar wel in sterilisatie, de pil en interessante volwassenen.

(Mocht u hier terecht gekomen zijn op zoek naar een site over onvrijwillige kinderloosheid, kijk dan eens bij Freya.)

18 thoughts on “Niet iedereen wil kinderen!

  1. Sophie Aerts

    Zeer juist, allemaal.

    Wij zijn pas getrouwd, en krijgen nu, zoals verwacht, regelmatig de vraag: “wanneer begin je eraan”? Ik word daar echt kwaad van.

    Ten eerste is het belachelijk dat je die vraag pas krijgt na het huwelijk. Alsof je onvruchtbaar bent voordat je getrouwd bent. Maar dat geheel ter zijde.

    Ten tweede impliceert de vraag “wanneer begin je eraan?” dat die mensen voor jou al hebben beslist dat je kinderen zal krijgen. Zij weten dus blijkbaar meer dan ikzelf. Wij zijn er nog niet uit. Als het aan mij ligt, komt er geen kind. Mijn man weet dat en is toch met mij getrouwd. Hij heeft wel een kinderwens maar legt zich erbij neer. Voor mij is dat wel moeilijk, ik zie hem doodgraag en wil hem gelukkig maken. Maar kinderen nemen zou een verkeerde keuze zijn.

    Ik hou van kinderen. Als ik met de kindjes van mijn nicht speel, amuseer ik me rot. Maar dat is ook te danken aan het feit dat de mama ze daarna weer mee naar huis neemt. Ik heb enkele jaren geleden ook een sterke kinderwens gehad, maar toen studeerde ik nog. Ik heb nog wel een kinderwens, gevoelsmatig dan. Maar rationeel gezien zou het nemen van kinderen een verkeerde keuze zijn. Ze beperken je vrijheid, ik worstel met een algemene angststoornis, er zijn al schandalig veel mensen op de wereld, en het milieu en onze maatschappij zijn zodanig de verkeerde kant aan het opgaan dat het gewoon onverantwoord is om nog kinderen te nemen. Mijn echtgenoot ziet dat anders.

    Een mooi compromis zou zijn om een kind te adopteren. Maar dat ziet hij dan weer niet zitten. Zo komen we er niet uit. En hoewel hij heeft ‘ingestemd’ met een kinderloos bestaan, blijft het toch een innerlijke strijd. Maar het is zoals je zegt: kinderen moet je voor jezelf nemen, niet voor iemand anders…

  2. Sophie No Kids

    Hai meneer /mevrouw

    dat ik geen kinderen heb, is de beste beslissing die ik ooit gemaakt heb.
    Ik vind dat de maatschappij teveel aandacht besteed aan die kleine mini terroristen die constant alle aandacht opeisen in de maatschappij.
    Mn ma zei altijd begin er niet aan want ze verpesten je leven en ze ontnemen je vrijheid.
    vriendschappen gaan de vernieling in omdat ze amper tijd hebben om naar je te luisteren.

    groetjes, Sophie

  3. Hanna Gillissen

    Dag,

    In ons magazine VROUW bespreken we regelmatig kind-gerelateerde onderwerpen, maar het lijkt ons goed om ook eens aandacht te besteden aan de andere kant: bewuste kinderloosheid.

    Ik ben daarom op zoek naar een vrouw (tussen de 30 en 45 ongeveer) die de duidelijke keuze ‘geen kinderen’ heeft gemaakt en daarover wil vertellen in ons magazine. Er worden ook mooie foto’s van haar gemaakt.

    Weet u misschien iemand? Hoor heel graag zsm, veel dank alvast!

    Hartelijke groet,

    Hanna Gillissen
    Verslaggever VROUW magazine

    E hgillissen@telegraaf.nl
    T +31 (0)88 8246242 Nieuw!
    M +31 (0)6 51187225

    Dagblad De Telegraaf | TMG Landelijke Media B.V.

    Basisweg 30, 1043 AP AMSTERDAM
    Postbus 670, 1000 AR AMSTERDAM

  4. Jos

    Hallo,

    Ik ben een student, jongen van 22 jaar, en ik weet al sinds dat ik heel jong ben dat ik nooit kinderen wil. ik hecht namelijk teveel waarde aan mijn vrije tijd, die ik wil besteden aan leuke dingen doen. daar hoort het vervullen van de levensbehoeften van iemand die dat zelf niet kan omdat die simpelweg te jong is alles zelf te kunnen niet bij. ik heb mijn toekomst altijd zo voor me gezien:

    goed betaalde parttime baan, met een vrouw van zelfde niveau met ook een parttime baan, zodat we samen heel veel doordeweekse middagen tijd en geld hebben om leuke/spannende dingen te doen, er op uit te gaan.
    met kinderen erbij wordt dat onmogelijk. of je neemt fulltime jobs zodat je er het geld voor hebt, waarna je er de tijd niet meer voor hebt ivm de kids, of je neemt alsnog parttime banen zodat je je kinderen optijd in bed kunt stoppen, waarna je de hele avond samen op de bank kan liggen bij gebrek aan geld er op uit te gaan na alle inentingen luiers schoolgeld verjaardagspartijtjes etc etc.

    maargoed al mijn redenen kindervrij te blijven terzijde, ik begin zo langzamerhand me af te vragen hoe je keuzegenoten kunt vinden. zo’n leuke levenspartner die dezelfde kijk op het leven heeft kom je natuurlijk niet zo 1 2 3 tegen. mss loop je er toevallig een keer langs, maar hoe herken je diegene.
    in dat soort opzichten snap ik hoe homoseksuelen zich vandaag de dag voelen: het is over het algemeen niet eng je voorkeuren openbaar te benoemen, maar in de praktijk toch eng iemand te versieren aangezien de procentuele kans iemand te vinden erg laag is.
    buiten beschouwing houdend hoe de situatie vroeger was en elders in de wereld nog steeds is hebben wij bewust kindervrije mensen het nog moeilijker dan homo’s, omdat zij van elkaar aan de buitenkant vaak kunnen zien of de ander vergelijkbare wensen heeft.

    daarom is mijn vraag bestaan er geen verenigingen/datingsites/clubs speciaal voor mensen die geen kinderen willen? net zoals er gaybars voor homo’s zijn, kindervrij bars voor singles die een partner zoeken die ze later niet hoeven teleur te stellen met hun afwijkende wensen.

  5. enitrebla

    Er zijn blijkbaar genoeg echte kinderhaters.
    Ik ben ook iemand die echt kinderen haat.
    Ik walg al als ik ze op een afstandje zie.

    Maar menigeen heeft dan meteen de opmerking: Waarom heb je dan een hekel aan kinderen? je bent zelf ook kind geweest,
    Ja nou en?? moet je dan verplicht die kutkinderen leuk vinden?
    Ben je dan verplicht ofzo om zo’n baby en zo’n kutkind schattig en lief te vinden??
    Ik ben verzot op dieren.
    Maar kinderen haat ik.
    So be it! Het is niet verplicht om kinderen maar gewoon leuk en lief te vinden.
    Maar helaas denken de meeste mensen daar echt anders over, blijkbaar.
    En dat vind ik in en in triest.

  6. J

    @Jos:
    Beetje late reactie, maar ik (ook ‘n man) heb precies hetzelfde gehad! Sinds m’n 16e, een beetje rond de leeftijd als je met je ouders “het” seks gesprek krijgt, riep ik al dat ik totaal geen interesse had in het hebben van kinderen. Nu, op m’n 35e heb ik die wens nog steeds niet. Zowel met een financiële blik, sociale blik en persoonlijke kijk op de zaken, kan ik geen enkel voordeel noemen wat een kind in mijn persoonlijke leven als echte verrijking zou gelden. Tuurlijk, een kindje/babytje is hartstikke lief en schattig, en m’n vrouw smelt als ik een babytje op m’n arm had (van een vriendin van ons).

    Maar ik ben ook weer érg blij als we weg gaan en ik de luiers niet hoef te verschonen. Of midden in de nacht wakker gejankt wordt. Of dat je het kind overal en nergens mee op sleeptouw moet nemen, óók als je gewoon een weekje met z’n tweeën weg wilt… ik vind als je kinderen neemt, dat je ze dan niet bij je (schoon)ouders moet neerzetten als je op vakantie wilt. Of de kosten die een kind met zich meebrengen. Eigenlijk, gewoon het stukje leven en vrijheid wat je opgeeft voor een kind. Ik kan daar zelf niet warm van worden. Is dat egoïstisch? Tuurlijk! Maar ‘t is een persoonlijke keuze. Ik vind het net zo egoïstisch als een stel wel kinderen neemt terwijl ze het niet fatsoenlijk kunnen opvoeden.

    Het “vinden” van mensen met dezelfde kijk op het hebben van kinderen; dat is een lastige. Ik geef er persoonlijk niet zo om omdat ik ‘t wel leuk vind om zo af en toe een kindje te zien. Ze zijn ten slotte ook lief en leuk (zolang ze niet huilen). 🙂 Maar echt veel mensen die van zichzelf zeker weten dat ze geen kinderen willen, die kom je niet heel vaak tegen… het is bijna een verwachting in een hoop culturen om “gewoon” kinderen te nemen, omdat het erbij lijkt te horen. M’n broers en hun partner(s) hebben ook totaal geen kinderwens bijvoorbeeld, maar de rest van de familie en vrienden wel. Probeer dan maar eens eensgezinden te vinden! 🙂

  7. Vrouw 35

    Heb een relatie van 8 jaar gehad, toenmalige vriend wou kinderen, maar ik had nog geen verlangen daarna. Het verlangen is ook nooit gekomen. Nu ben ik alweer een aantal jaar single en ik vind het wel prima zo. Het geeft me daarnaast veel rust dat ik geen vaart hoef te maken om een vriend te zoeken waar ik nog kinderen mee zou willen (tikken biologische klok, gelukkig tikt alleen mijn hart). Ik zie wel en leef gewoon een beetje van week tot week, doe m’n werk en leuke dingen. Hoe mijn leven er later uit ziet zie ik dan wel weer. Voor nu ben ik erg tevreden met mijn hond en ouders in de buurt. Het enige nadeel vind ik dat mensen het raar vinden dat ik geen vriend heb, heb ik een vriend vinden ze het weer raar dat ik geen kinderen heb. Zucht. Af en toe voel ik me anders dan anders in deze maatschappij. Zou leuk zijn als er een club of iets was voor mensen zoals wij die lekker leuke dingen doen.

  8. Nico van Dam

    Ik heb het beste met mijn kinderen voor en gun hen het best mogelijke denkbaar…, namelijk om niet geboren te hoeven worden in deze totaal verloederde, krankzinnige en overbevolkte wereld.

    Je zult het maar op je geweten hebben…: kinderen produceren en ze vervolgens als compleet losgeslagen elementen zonder enige opvoeding, respect of normbesef op de samenleving loslaten. Te walgelijk voor woorden, maar we zien het dagelijks om ons heen. En hun ouders zijn net zo: hondsbrutale lagere levensvormen, met hetzelfde gebrek aan opvoeding.

    Kinderen zijn slechts celwoekeringen. Net als hun veroorzakers.

    Wereldwijd komen er per dag circa 250.000 mensen bij. Netto welteverstaan! Dit aantal is het dagelijks geboorteoverschot. Dit is het verschil tussen alle geboortes en alle overlijdens op één enkele dag. Iedere dag weer opnieuw.

    Voorbeeld: Als er bij een willekeurige ramp tienduizend mensen omkomen vinden we dat (terecht) heel erg. Persoonlijk leed is altijd erg, voor alle betrokkenen en nabestaanden. Dat ontken ik geenszins. Maar voor de mensheid, als natuurverschijnsel bezien, maakt het niets uit: het betreft slechts de nettoproductie van één luttel uur.

    Hoe cru het ook klinkt, zelfs de tweede wereldoorlog kon niet voorkomen dat het wereldwijde aantal bewoners gedurende die tijd gewoon door bleef groeien, zij het in een iets minder rap tempo. Alle slachtoffers van de tweede wereldoorlog tussen 1939 en 1945 vertegenwoordigde in die tijd ongeveer de ‘mensproductie’ van iets meer dan een jaar. (Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Slachtoffers_in_de_Tweede_Wereldoorlog)
    Zelfs de tweede wereldoorlog beperkte de bevolkingsaanwas gedurende die periode dus slechts met zo’n 25 procent.
    (Nogmaals, ik wil hierbij absoluut niet voorbij gaan aan al het persoonlijke leed. Laat daarover geen misverstand bestaan. Ik bekijk de situatie slechts vanuit een ander, onderbelicht perspectief.)

    Conclusie: Van alle rampen die onze aarde zijn overkomen is de onstuitbare bevolkingsaanwas de meest gruwelijke en tevens de meest onderschatte ramp die ons aan het overkomen is.

    Nog een uitsmijter dan: In voorgaande eeuwen werd je begraven en had je eeuwige rust op de plek waar je begraven werd. Hoe gaat dat nu? De voorkeur wordt nu gegeven aan cremeren, zodat je na je dood zo min mogelijk ruimte inneemt. Wil je dat niet, dan kun je inderdaad nog begraven worden. De goedkoopste optie is drie hoog opgestapeld worden met wildvreemden in een algemeen graf. En na tien jaar moet je alsnog opzouten, want dan wordt je graf geruimd. Er zijn weliswaar andere mogelijkheden, maar die zijn zeker niet standaard en daar zullen je nabestaanden erg hun best voor moeten doen én diep voor in de buidel moeten tasten om dat te bewerkstelligen.
    Hoe overbevolkt wil je het hebben als zelfs voor onze doden geen respect en geen ruimte meer is.

    Dus nee, voor mij geen kinderen op deze wereld. Het is hun goed recht om niet geboren te hoeven worden. Dat is het beste dat je je niet geboren kinderen kunt wensen.

  9. regula

    hallo
    de onderscheiding kinderloos en kindervrij is leuk bedacht. daar ben ik ook al op gekomen. maar eerlijk gezegd pas ik nog in de een nog in de ander groep. ik wist lang niet zo duidelijk of ik wél kinderen wilde of niet. ik voelde dat ik me hierin zou kunnen aanpassen aan de behoeften van een partner. elke keer als ik op iemand verliefd werd, stelde ik me even voor wat voor kinderen we samen zouden krijgen en wat voor een vader hij zou zijn. voor mezelf wilde ik zeker geen kinderen voor ik me zelf volwassen voelde.
    toen ik met 40 op de leukste man ooit verliefd werd, zei hij, dat hij geen kinderen wil. oké dacht ik toen, dan niet, vind ik best. vanaf dat moment gaf ik in mijn hoofd vooral voorkeur aan den voordelen van geen kind hebben. en dat zijn een hoop! maar er is soms ook een piepklein stemmetje, dat iets van ‘eigenlijk jammer’ preveld. ik vind het belangrijk niet zomaar ‘zwijg!’ tegen dat stemmetje te roepen. het mag wel even vertellen wat er jammer aan is. meestal zijn dat dingen, die op een behoefde terug te bringen zijn die ik ook op een ander manier kan leven.
    om me heen zag ik vrouwen die soms wat moeilijker met het feit omgingen kinderloos/kindervrij te blijven. voor hen (maar ook voor diegenen, die volledig kindervrij zijn) besloot ik een website te crëeren, want er was nog geen website voor duitstalige mensen. en omdat ik zwitsers ben en sinds 10 jaar ook weer in zwitserland leef, moest het sowieso een duitstalige website zijn. ik vond het leuk, dat er al een nederlandse site bestaat en heb op mijn site en link naar jullie site gezet. misschien heeft iemand zin
    en keer bij mij binnen te kijken.

  10. regula

    oeps – dat is net iets te vroeg weggegaan – wilde mij woorden eigenlik graag nog herlezen. vooral omdat mijn nederlands niet meer zo goed is als het was. ik hoop dat jullie de grofste fouten eruit modereeren 🙂 bedankt

  11. Debby

    Ik begrijp volledig wat je bedoelt en denk er hetzelfde over. Gelukkig heb ik een heel goede relatie waarbij men partner er volledig ook zo over denkt.

  12. Susanne Kuylman

    Hallo,

    Ik ben een vrouw van 36 en kindervrij. Ik deel graag mijn verhaal, omdat ik zelf eigenlijk weinig ander kindervrije mensen ken en het soms wel moeilijk heb gevonden om mijn eigen pad hierin te bewandelen. Wellicht hebben andere mensen dit ook en is het voor hen wel eens fijn om een herkenbaar verhaal te lezen.

    Toen ik 20 was dacht ik dat ik kinderen wilde. Ik had er werkelijk nog nooit over nagedacht hoe je leven er uit kon zien zonder kinderen. Daarna is langzaam het besef gekomen dat een leven met kinderen me niet zo aansprak. Ik woonde echter in een vrouwenhuis en daarin werd al best vaak iets gezegd over kinderen later. Om me los te maken van deze toekomstverwachting ben ik vrij hard gaan roepen dat ik geen kinderen wilde. Toen ik mijn huidige man ontmoette op mijn 24ste en hij heel duidelijk aangaf dat hij geen kinderen wilde, leek het voor anderen dus een uitgemaakte zaak. Terwijl de eerlijkheid gebied te zeggen dat ik daar toen nog wel eens aan twijfelde. Ik vond het moeilijk om dit met mijn familie of vrienden te delen, omdat iedereen nl een mening heeft en ik vooral ruimte nodig had om dit voor mezelf duidelijk te krijgen. Ik heb dit natuurlijk wel gedeeld met mijn man en hij gaf aan dat als ik heel graag kinderen wilde dat hij daar dan in mee zou gaan. Dit was natuurlijk lief van hem om te zeggen, maar maakte het voor mij trouwens niet makkelijker; want ik wist dat als ik kinderen wilde dat ik dan een man wilde die er “vol” voor zou gaan en niet één die als het moeilijk wordt roept “jij wilde kinderen, ik niet!”.
    Om wat ruimte te creëren voor mezelf heb ik tegen mezelf gezegd: “je weet het nu niet; geeft niet; je hebt nog wat tijd; beslis maar als je 32 bent.”

    En ik werd 32, 33,…. en zelfs afgelopen jaar twijfelde ik nog.
    Waar komt die twijfel toch vandaan? Ik ben een zorgzaam type. Ik vind het ook leuk om met kinderen te spelen, te kleuren, lezen, kleien of gek te doen. Ik ga dus ook vrij makkelijk met kinderen om en heb daar vaak plezier in.

    Maar duurt het contact langer dan 2 uur dan beginnen er allerlei andere zaken om de hoek te komen die me werkelijk waar enorm tegen staan. En ik vind het heel moeilijk om dat tegen iemand die een kind heeft te zeggen; ik wil hen niet kwetsen……. Maar al die prietpraat, de kinderspullen, de commercie (!!), de aandacht die een kind trekt (en vaak krijgt); vind ik echt super irritant!! (heb je wel eens op een kinderfeestje gestaan??? HORROR!!) Je kan nog geen 5 minuten fatsoenlijk gesprek voeren.

    Alle vrienden om me heen hebben kinderen gekregen en als ik dat van dichtbij meemaakte had ik een heel sterk gevoel dat ik dat leven NIET wilde. Veel jonge moeders gaan zo op in de zwangerschap, geboorte en het eerste prille leven dat ze werkelijk over niks anders kunnen praten. En ik vind het afschrikwekkend: zoveel bezig zijn met zorgen voor een kind, zorgen maken over een kind, de schuldcomplexen waar ouders mee worstelen (te weinig tijd aan de kinderen of te weinig tijd aan zichzelf besteden), alle oordelen waar je mee te maken krijgt (over de opvoeding, de tijd die je besteed -ratio kind, werk, vrienden etc-), de grootouders die geen maat weten te houden en constant op de stoep staan. En nu beschrijf ik de situatie dat je een gezond kind hebt. Want hoe ziet het leven eruit als je kind iets serieus mankeert??

    Ik wil geen kinderen, omdat ik denk dat ik niet gelukkig wordt van een leven met een kind. Ik vind dat leven niet interessant. Ik houd erg van cultuur, uit eten gaan, leuke dingen doen, reizen, boeken lezen, creatief bezig zijn, werk, andere mensen ontmoeten en hun verhalen horen etc etc. En ik wil hier geen minuut minder tijd aan spenderen dan ik nu doe.

    Uitgemaakte zaak dus? JA, maar soms kriebelt het; ik heb 10 maanden geleden een superleuk nichtje gekregen en daar ben ik nu al dol op! Zoals gezegd, ik zorg en speel nu eenmaal graag met kinderen. Ik hoop een leuke tante voor haar te worden.

    Ten slotte waarom ik het zo moeilijk vond om mijn eigen pad te vinden:
    Sinds mijn 26ste wordt ik als jonge vrouw gemiddeld 1 keer in de week geconfronteerd met deze levenskeuze. 10 jaar geleden maakten mensen regelmatig een terloopse opmerking met daarin de verwachting dat ik nog wel kinderen zal krijgen of vroegen ronduit of ik kinderen wilde. Toen vond ik dit lastiger (ik twijfelde wat meer) en was toen nog niet zo handig in antwoorden. Want hoe zeg je tegen iemand, waar een kind super belangrijk voor is, dat jij er werkelijks niks aan vind??? Ik wil de ander niet afwijzen en wil ook niet afgewezen worden. Bovendien wil je ook niet tegen een vreemde je hele verhaal vertellen; daar heb je vaak geen zin in. Ik vond het echter wel heel vervelend als ik in een twijfelfase zit. Sommige mensen hebben geen inlevingsvermogen en vinden dat ze echt van alles tegen je moeten zeggen zodat je niet “de fout van je leven” begaat.

    Nu vragen mensen vaak bij een eerste kennismaking of ik kinderen heb. Ook dit gebeurd wekelijks. Als ik dan “nee” zeg, worden ze onzeker. Je ziet ze denken: “oei, zou ze geen kinderen kunnen krijgen? Pijnlijk onderwerp…. “. Ik zeg dan meestal heel simpel: “ik wil geen kinderen”. Dan zie je ze denken: “gelukkig; niet pijnlijk……huh; geen kinderen??” Ik maak dan meestal een grapje: ” ik vind ze heel leuk, hoor! maar ben altijd blij na een middag om ze weer in te leveren bij hun ouders.”
    Deze modus werkt het beste: met de vraag “heb je kinderen?” wilden ze namelijk enkel een eenvoudig gesprekje voeren. Normaal is het antwoord namelijk “JA” en kletsen ze even over hoe ze heten, welke leeftijd het kind heeft, maken ze een grapje over de fase waar het kind in zit etc. Nu ze tegen alle verwachtingen in “NEE” als antwoord krijgen is het ineens een moeilijker gesprek. Met mijn antwoord “ik vind ze heel leuk, hoor! maar ben altijd blij na een middag om ze weer in te leveren bij hun ouders” houd ik het luchtig, wijs ik (hun) kinderen niet af en speel ik in op een gevoel dat ze allemaal als vermoeide ouders herkennen.

    Ach, je zal elkaar wel nooit helemaal begrijpen “kindervrijen” en “ouders”. Je staat simpelweg anders in het leven.

    Hartelijke groeten, Susanne

  13. Susanne Kuylman

    p.s. Ik heb een paar hele goede vriendinnen die kinderen hebben en waar ik erg relaxt kindervrij kan zijn. Soms spreken we bij hen thuis af en soms lekker in een restaurant. We praten werkelijk over van alles: kinderen, relaties, ouders, politiek, werk, cultuur….. en melden elkaar wel eens: “ik twijfel of ik toch geen kind wil” of “ik heb het echt even helemaal gehad met dat mijn leven zo om de kinderen draait”.

  14. Patrick

    Hoi,
    Ik ben patrick ,40 jaar en bewust kindervrij. ik heb helemaal niets tegen kinderen, maar ik wil doen wat en wanneer ik wil zonder beperkt te worden door kinderen .Ik ga altijd buiten schoolvakantie op vakantie ,dat scheelt want de vakanties zijn stuk goedkoper en minder geschreeuw op de stranden. ik hou van lekker impulsief leven ,heerlijk. Toen ik mijn partner tegenkwam heb ik haar meteen verteld dat als ze kinderen wil, ze op zoek moet gaan naar een andere partner. Dat vond ze geen probleem aangezien zij haar carriere en ook bewegingsvrijheid belangrijker vind. Er zijn echt wel dames die ook zo denken hoor. wees hier gewoon open en eerlijk over,dan ben je vanaf het begin van deze discussie af.

  15. Hans

    Hallo,
    Ik sluit me aan bij de vraag van Jos, ‘bestaan er geen verenigingen/datingsites/clubs speciaal voor mensen die geen kinderen willen’.
    Mocht iemand hier een antwoord op weten, dan hoor ik het graag.
    In mijn (lees: ons) geval zouden wij graag meer contact willen hebben met stellen/echtparen die er ook bewust voor hebben gekozen om geen kinderen te hebben.
    We vallen in de categorie 30/40 jaar en zoeken naar leeftijdsgenoten.
    Op internet heb ik tot nu toe niets kunnen vinden.

  16. Eiyk

    Mee eens allen. Ik, vrouw 37, wil en heb, ook geen kinderen. Helaas is het wél zo, dat 95% vd mannen op deze leeftijd ze wél hebben..En dan zit je er igv een relatie als nóg aan vast..Dat vind ik enorm jammer.
    Als ik ze leuk had gevonden had ik ze zelf wel genomen. Wie zit er te wachten op die van een ánder??
    Maar als je dat uit dan ben je gelijk verketterd, spoor je niet, etc. Heel jammer. Ik vind kinderen nemen egoistisch. Er is niet 1 zinnig ander argument voor. Niemand zit erop te wachten. De wereld niet, kind zelf niet, alléén de ouders want die moesten zo nodig..
    Ik zie mezelf, óns, als Mens 2.0. De verbeterde versie. Niet gehinderd door dat soort onzinnige oerdriften. Zodat we ons met belangrijkere zaken kunnen bezig houden.

  17. REH

    Ook ik ben heel blij de keuze te hebben gemaakt geen kids op deze verrotte aardkloot neer te zetten. Ook ik heb geen hekel aan kids in het algemeen, wel aan ouders die hun kids niet in het gareel kunnen houden. Ik ben het ook zo verschrikkelijk beu dat men altijd maar denkt dat kinderen krijgen vor een vrouw iets vanzelfsprekends is (ik ben geen broedmachine). ik ben 37 (vrouw) en heb al heel wat te horen gekregen. ik kan niet wachten tot ik 40 ben want ik hoop dat mensen dan stoppen met vragen wanneer we kinderen gaan krijgen. Ik heb een stiefzoon die we helaas nooit zien en een nichtje (12) die gemiddeld 2 dagen in de week bij ons is. Ze heeft bij ons haar eigen kamertje en heeft een sleutel zodat ze altijd kan en mag komen, maar ik wil om legio redenen geen kinderen voor mezelf. De maatschappij is aan het veranderen er komen steeds meer vrouwen die geen kids willen immers ze gaan jaren naar school, gaan studeren, vervolgens komen ze met diploma’s maar zonder ervaring op de arbeidsmarkt en tegen de tijd dat ze een beetje ervaring op hebben gedaan lopen ze met een dikke buik, gaan ze minder werken… doodzonde….maar ieder voor zich… leven en laten leven….ik kan zo nog uren doorgaan, maar dat zal ik jullie besparen… het is voor mij gewoon heel duidelijk dat ik geen leuker mens wordt als ik kinderen zou krijgen… integendeel juist en ik denk dat mijn huwelijk dat ook niet zou overleven….Ik pleit voor het meer bespreekbaar maken van een bewust kinderloos leven zonder dat daar nog een taboe op rust.

Leave a Reply

Your email address will not be published.