Kindervrij

Veel voorkomende vragen

Laten we een ding voorop stellen: het gaat niemand iets aan hoe een ander zijn of haar leven inricht. Probeer bemoeizuchtige vragen over uw kindervrij zijn te beantwoorden met varianten op "Pardon?" of "En waarom denkt u dat u dat wat aangaat?" Zoals Disraeli al zei: "Never apologize, never explain."

Soms ontkom je echter niet aan een discussie. Daarom geef ik hier mijn antwoorden op veel voorkomende vragen:

"Waarom wil je geen kinderen?"

Mensen die wel graag kinderen willen wordt nooit gevraagd waarom. Dat geeft al te denken. Ik heb geen specifieke reden waarom, al kan ik er zo een paar dozijn opnoemen: er zijn al veel te veel kinderen (en volwassenen) op de wereld, ik wil andere dingen doen met mijn leven, ouderschap is een dure hobby en daar heb ik er al genoeg van. Maar het komt allemaal hierop neer: ik wil ze gewoon niet. Ik heb nooit enige moederneigingen gehad en geloof niet dat ik die ooit zal krijgen.

"Maar je hebt toch wel eens gehoord van de biologische klok...?"

Ja, daar heb ik van gehoord, maar ik geloof er geen barst van. Althans niet in de zin van 'de biologische klok is een fysiek fenomeen dat ervoor zorgt dat een vrouw een plotselinge kinderwens krijgt.' M.i. zijn vrouwen die de biologische klok aanhalen als reden waarom zij kinderen kregen niet gewend om de verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen beslissingen. Als je alleen maar vaag denkt "Ach, kinderen kan altijd nog" en er dan op je 35ste achter komt dat het nu of nooit is, kun je best in paniek raken. Dat wil niet zeggen dat je lichaam schreeuwt om kinderen.

Met dank aan de makers van Fokke en Sukke

"Ben je niet bang dat je spijt krijgt?"

Weer een vraag die nooit aan een zwangere vrouw gesteld zal worden. En geen wonder: spijt hebben van kinderen krijgen is een van de grootste nog bestaande taboes. Ja, die ouders zijn er. Als er anonieme enquetes worden gehouden duiken ze op: mensen die toegeven dat ze geen kinderen zouden nemen als ze alles nog eens over mochten doen. Gek, tijdens een etentje hoor je dat soort geluiden nooit...

Hoe dan ook: nee, ik ben daar niet zo bang voor. Dit is een weloverwogen beslissing, en dat ik er ooit op zou willen terugkomen lijkt mij even waarschijnlijk als dat ik ooit erom zal rouwen dat ik geen animeermeisje ben geworden. En mocht ik spijt krijgen, tja, jammer dan. Het nemen van beslissingen en het accepteren van het risico dat je er eventueel spijt van krijgt is onontbeerlijk voor elk bewust levend mens.

"Wat doe je als je partner straks wel kinderen wil?"

Dan volgt er een pijnlijke scheiding. Zo simpel is het. Ik heb vanaf het prille begin duidelijk gemaakt dat ik kindervrij zou blijven: mijn partner weet dat en is daarmee akkoord. Als mijn partner opeens een kinderwens zou krijgen is dat voor mij geen reden om me 'aan te passen': het is een reden om de relatie te beeindigen, net als wanneer mijn partner opeens niet meer monogaam zou zijn. Er zijn in elke relatie bepaalde zaken waarover geen compromis mogelijk is: de Amerikanen noemen dat deal breakers. Het belangrijkste is dat je die zaken tijdig bespreekt zodat je partner niet voor onaangename verrassingen komt te staan.

"Maar zo heeft je partner toch geen keuze?"

Ik heb zijn keuze niet weggenomen: ik heb die keuze voor mijzelf gemaakt. Hij is vruchtbaar: als hij kinderen wil kan hij ze krijgen, alleen niet met mij.

"Ben je niet bang om eenzaam oud te worden?"

In een woord: nee. Een van de leukste oudere dames die ik ken heeft geen kinderen of uitgebreide familie. Toch is ze vitaal, geestig en opgewekt. Ze woont in een woongroep met andere zelfstandige ouderen en reist heel wat af. Ik ben ook met haar op reis geweest, hoewel ik geen familie van haar ben en zeker veertig jaar jonger. Gewoon, omdat ze zulk goed gezelschap is. Als ik dat later niet ben word ik misschien wel eenzaam oud, maar dat is dan ook mijn eigen schuld. Met mensen die denken dat kinderen kunnen fungeren als een soort oudedagsverzekering heb ik alleen maar medelijden. Ga eens kijken in een bejaardentehuis en vraag de inwoners hoe vaak zij hun kinderen zien!

"Maar mijn kinderen betalen straks wel jouw AOW!"

O ja. Het feit dat ik geen kinderen wil betekent dat iemand die wel kinderen wil of heeft zich aangevallen voelt. Wat een logica. Wat die AOW betreft: ik betaal nu ook de AOW van mensen die niet mijn ouders zijn, hoor je mij daarover klagen? Ik betaal ook andermans fokpremie oftewel kinderbijslag. Verder zit ik niet te wachten op de AOW: ik geloof namelijk niet dat die nog zal bestaan als ik oud ben. Ik heb mijn eigen maatregelen getroffen.

"Heb je dan een hekel aan kinderen?"

Over het algemeen heb ik meer een hekel aan mensen die ze gedachteloos uitbroeden en niet weten wat ze er daarna mee moeten doen. Kinderen vind ik net zoiets als honden: als ze goed opgevoed zijn vind ik ze vaak best leuk. In ieder geval heb ik er dan geen last van en hebben ze ook geen last van mij. Het verschil met honden is dat je met kinderen leuke gesprekken kunt voeren als ze eenmaal (bijna) volwassen zijn.

"Vind je het niet een egoistische beslissing?"

Ik hoop altijd dat ik iemand tegenkom die mij kan uitleggen waar deze vraag op slaat. En dat is nou eens niet sarcastisch bedoeld. Snapt u 'm? Ik niet. Het krijgen van kinderen is per definitie een egoistische beslissing. Je kiest immers voor iets waar je zelf plezier, liefde, verzorging en andere dingen van denkt te krijgen. Ik heb nog nooit iemand horen zeggen "Ik wil zelf eigenlijk geen kinderen, maar ik neem ze toch maar om de rest van de wereld er een plezier mee te doen." (Tip: u doet er de rest van de wereld geen plezier mee...) Ik weet aan de andere kant ook niet hoeveel mensen er rondlopen die dolgraag wel kinderen zouden willen, maar ze expres niet krijgen om de ondergang van de wereld aan overbevolking tegen te gaan. Kortom: kinderen krijgen is egoistisch. Geen kinderen krijgen ook. Nou en?