Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Tamara

Ook ik wil graag m'n verhaal kwijt op de site.

Ben erg gelukkig als ik medestanders vind in mijn drang naar kindervrijheid. Het gevoel gewoon absoluut geen kinderen te willen heb ik al vanaf dat ik zelf nog heel klein was. Dat gevoel zit net zo diep als 't misschien bij andere vrouwen zit die dolgraag moeder willen worden.

Toen ik een jaar of 3 was vroeg m'n moeder wat ik er van vond om een broertje of zusje te krijgen en m'n antwoord was "Als er hier een baby komt, gooi ik 'em op de grond!". Zelfs toen ik zelf nog een kind was vond ik kinderen vaak al 'kinderachtig'. Raar woord in dit geval, maar zo voelde ik 't wel. Vond 't toen al prettig om bij mensen op bezoek te komen die geen kinderen hadden.

Ik ben nu 28 en alleen de zus van m'n vriend heeft nog kinderen. Ik vrees dat daar de komende jaren verandering in gaat komen en dat ik gewoon nergens meer kan komen of er lopen blèrbekken rond.

't Is me echt een groot raadsel waarom mensen in godsnaam hun leven zo willen verzieken door een kind te krijgen en in de vreselijkste samenlevingsvorm die er is, een gezin, te willen leven. Dat roept bij mij de vraag op "Zie ik iets over 't hoofd?" Ik lees toch vaak artikelen over ouderschap en opvoeding, gewoon om te kijken wat de beweegredenen van die mensen nou zijn. Of er misschien bij mij ook ineens een lampje gaat branden en mijn biologische klok ook ineens als een razende aan 't tikken slaat.

Ik heb bijna het gevoel dat mijn beslissing eigenlijk 'niet goed' is. Dat proberen ouders en aspirant-ouders je toch constant wijs te maken, dat je iets geweldigs mist en dat het 't mooiste is wat ze ooit is overkomen. Maar ik moet er toch echt niet aan denken om iedere dag in dat gegil te zitten, die prietpraat, dat speelgoed, dat gejank. Daar ben ik gewoon 't type niet voor. Geen idee hoe ik zo'n kind een hele dag bezig zou moeten houden. Ik zou helemaal niet gelukkig worden van kinderen en zij niet van mij. En ik heb steeds meer geaccepteerd dat ik nou eenmaal zo ben. Vind 't ook niet erg als een collega die kinderen heeft eerder naar huis gaat om die reden. Ben al lang blij dat ik hun leven niet heb.

Mensen hebben altijd wat te zeiken. Als je 1 kind hebt is 't zielig, 2 is zo gewoon, bij 3 valt er weer 1 buiten boord, 4 is weer veel. En dan nog de discussie of je werkt of niet en zo ja, hoeveel. En hoe je opvoedt... Veel mensen hebben denk ik ook een romantisch beeld van een gezinnetje. Denken niet verder dan dat rozige baby'tje dat rustig ligt te slapen. Ik las pas nog in een tijdschrift over een journaliste die tijdens haar zwangerschap dacht dat als de baby er eenmaal was, zij gewoon thuis kon werken terwijl het kind naast haar in de box zou spelen. En dan denk ik "Is dat wijf nou echt zo naief?" Zelfs ik zonder kinderen snap dat dat een illusie is en dat je constant aandacht moet geven.

Volgens mij is 't voor veel mannen een statussymbool als ze hun vrouw/vriendin zwanger hebben gemaakt. Zij gaan vaak gewoon door met het leven dat ze leiden als de baby er eenmaal is. Sterker nog, uit onderzoeken blijkt dat ze juist meer gaan werken. En geef ze eens ongelijk...Op hun werk hebben ze tenminste rust. Volgens mij worden de meeste mannen door hun vrouw/vriendin overgehaald om papa te worden en hoeven ze zelf niet zo nodig.

Mijn vriend wordt volgende maand 30 en hij staat nu nog achter mijn beslissing. Ik hoop dat hij dit blijft doen, maar als hij toch ineens graag kinderen wil, dan is de relatie helaas over. Hij is heel erg lief, rustig, zachtaardig, slim, heeft humor, eigenlijk een prima kandidaat om een kind mee te krijgen, maar dat kan voor mij toch geen reden zijn. 't Idee van samen een kind krijgen, iets dat voortkomt uit jullie tweeën, vind ik best mooi. Alleen de uitvoering staat me niet aan.