Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Susan

Ik ben Susan, 30 jaar oud. Sinds ongeveer een jaar ben ik me gaan afvragen (het zal wel door de leeftijd komen) of ik kinderen zou willen. Voor die tijd had ik er nog nooit bij stil gestaan dat dat een mogelijkheid zou zijn, het is gewoon nooit in me opgekomen!

Ik kwam al snel tot de conclusie, dat ik helemaal geen kinderen wil. Ik was er wel door verrast en voelde me anders. En het bracht ook allerlei heftige gevoelens naar boven : "Ben ik wel normaal?", "Krijg ik geen spijt" enzovoort.

En nog steeds laat ik de beslissing enigzins open, hoewel ik het in mijn hart zeker weet.

Ik vind de verhalen op deze site heel herkenbaar. Ik merk dat ik kinderen leuk vind, als ze heel rustig zijn en je er bijna een volwassen gesprek mee kunt voeren. Maar ja, dat komt zelden voor. Kinderen moeten met vallen en opstaan leren, alleen ben ik er dan graag niet te lang bij in de buurt.

Ik zou het leuk vinden als er meer verhalen op deze site zouden komen van mensen die misschien nog twijfelen. Of het net als ik toch wel zeker weten, maar ook kampen met gevoelens die erg heftig kunnen zijn, zoals schuld- en spijtgevoelens. Want kinderen nemen is een zeer ingrijpende beslissing, maar kiezen voor geen kinderen misschien ook wel. Ik heb het gevoel dat het kiezen voor geen kinderen meer zelfonderzoek met zich meebrengt, dan het als vanzelfsprekend kinderen op de wereld zetten. Hoe denken anderen hierover ?