Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Rob

Ook ik wil graag mijn verhaal aan jullie kwijt.

Ik ben 43 jaar, gescheiden in 1991 en vader van 2 kinderen, die ondertussen 11 en 14 jaar oud zijn. In de periode na mijn scheiding heb ik geprobeerd mezelf bewust te worden van de keuzes die ik in het leven wil maken, iets dat ik daarvoor wel eens oversloeg. Ik kwam onder andere tot de conclusie dat ik niet nog eens wilde beginnen aan kinderen. U begrijpt, zoals in de meeste situaties wonen mijn kinderen bij mijn ex, gelukkig komen ze wel regelmatig.

In 1995 heb ik een nieuwe partner ontmoet, waarvan ik meteen wist dat dat degene was waarmee ik de rest van mijn leven wilde delen. Een fantastische vrouw. Ze was toen 29 jaar, en had ook een stuk gelopen huwelijk achter de rug. In tegenstelling tot mijn situatie wilde ze wel kinderen, dat was voor haar en wens die ze al heel lang en heel bewust had. Tijdens haar huwelijk heeft ze een miskraam gehad, en later is ze zelfs met IVF bezig geweest, maar dat lukte niet direct. Door de scheiding zijn die pogingen vanzelfsprekend gestaakt.

Vanaf onze kennismaking weet zij dat ik bewust kies voor een verder leven zonder kinderen, lees: nieuwe kinderen. Omdat haar gevoelens voor mij zo sterk waren zijn, en andersom natuurlijk ook, zijn we toch samen een relatie op gaan bouwen. Haar kinderwens zou daardoor nimmer in vervulling gaan. Dit speelde haar regelmatig op. Ik kreeg dan verwijten aangereikt dat ik niet genoeg van haar hield, kinderen is toch het mooiste wat er is, en hoe ik haar in hemelsnaam zoveel pijn kan doen terwijl ik zoveel van haar houd.

In deze situatie bleek het moeilijk samen daar een oplossing voor te vinden. 3 jaren geleden zelf in redelijk grote mate, wat onze relatie op het spel zette. Maar toch koos ze ervoor bij mij te blijven, omdat haar gevoelens voor mij te sterk waren. Haar onvervulde kinderwens bleef natuurlijk bestaan. Ze hoopte dat ze met de jaren zou leren te accepteren dat ze ongewenst kinderloos zou blijven.

De laatste maanden echter is het fout gegaan. Haar biologische klok tikt door, ze is inmiddels 36. Omdat onze onderlinge communicatie zoals aangegeven erg moeilijk was voor wat betreft dit onderwerp, praatte ze wel regelmatig met anderen. En die anderen begrijpen wel dat ze graag een kind wil! Omdat haar gevoel van ongelukkig zijn daardoor versterkte, en ze dat bevestigd kreeg van degene met wie ze sprak, heeft ze het afgelopen weekend een keuze gemaakt. Ze is weggegaan met de bedoeling in rust na te kunnen denken welke keuze ze voor haar verder leven moet maken. Kiest ze voor een leven met mij en dus ook voor kinderloosheid, of wil ze de mogelijkheid om ooit nog eens kinderen te kunnen krijgen uitproberen. Duidelijk mag zijn dat voor dat laatste eerst nog aan wat voorwaarden voldaan zal moeten worden, zoals het vinden van een partner, en vervolgens of die wel kinderen wil, en dan nog of het ook zal lukken. Kortom, nogal wat onzekerheden. Dat ziet ze ook wel in, en haar gevoelens voor mij maken dat alleen maar gecompliceerder. Ze is er bang voor dat ze zich de rest van haar leven zal verwijten dit geen kans te hebben gegeven. De komende periode wil ze duidelijk krijgen of ze van mij los kan komen of niet. In dat laatste geval is er nog een terugkeermogelijkheid, voor wat mij betreft zeker, hoewel het probleem van de onvervulde wens er dan nog steeds is, dus zal daar aan in het belang van onze gezamenlijke toekomst aan gewerkt moeten. Als ze wel van mij los kan komen is het gebeurd met ons.

Detail: Ze heeft als sinds haar jeugd een kinderwens, maar ook een stemmetje in haar hoofd dat zegt dat ze nooit kinderen zal krijgen, een soort van voorgevoel!

Ik hoop van ganser harte voor haar dat ze eruit komt, en vooral natuurlijk wanneer ze voor mij kiest. Dan is er nog wel het één en ander te slechten, maar daar kunnen we dan samen aan gaan werken.

Zijn er anderen die soortgelijke ervaringen hebben dan stel ik het op prijs die op deze site te kunnen vernemen.