Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Rebecca

Ik ben 34 jaar en inderdaad al sinds kind wist ik dat ik niet het leven wilde dat als normaal wordt beschouwd in deze maatschappij. Heb geen behoefte aan samenwonen en nooit de gedachte van kinderen krijgen serieus genomen. Het komt gewoon niet in mijn belevingswereld voor. Ik heb het ook nooit vreemd gevonden geen kinderen te nemen en misschien daarom mijn omgeving ook niet, het past gewoon niet bij me.

Ik kom goddank niet veel mensen tegen die allerlei vragen aan me stellen, want op de een of andere manier blijft mijn vriendenkring voornamelijk uit vrijgezellen of kinderloze mensen bestaan.

Ik heb eigenlijk alleen maar een ergernisje rond kinderen of ouders, je ontkomt er niet aan. En je moet het leuk vinden. Net als zo'n hondje dat fijn aan je blote been komt likken, waag het niet om geërgerd te reageren want dan wordt het baasje boos.

Ik wíl helemaal niet altijd dat er kinderen rondrennen op terrasjes of dat ik moet zandhappen als ik lekker op mijn handdoekje aan het strand lig omdat er een onopgevoed kind dwars over mijn handdoek heen rent. Of dat als ik in de supermarkt loop er altijd wel weer een kind schreeuwend door de tent heen rent. En ja, de kids kunnen er zo weinig aan doen; het zijn ook voornamelijk die ergerlijke ouders met hun zogenaamde vrije opvoeding die mij dit soort ervaringen doen laten hebben.

Tuurlijk, we leven in een vrij land en we mogen allemaal staan en gaan waar we willen. Ik bedoel het ook niet zo zwartwit als het wellicht overkomt maar soms, soms wordt ik er wel eens heel moe van. En vraag ik me af of het mogelijk is om bijvoorbeeld één uurtje kindvrij te houden in de supermarkt, zodat ik na een dag werken eens normaal boodschappen kan doen. Of dat er een strandpaviljoen is waar je gewoon relaxt van je vrije dag kan genieten zónder dat gebler.

Sja het zal wel niet, maar zo af en toe zet ik wel een vraagteken bij het egoistische gedrag van ouders die vinden dat wij kinderlozen alles maar leuk moeten vinden aan iets waar wij dus juist bewust niet voor kiezen. Dit is een gedachte dat mij wel al een aantal jaar bezighoudt en eigenlijk vraag ik mij af hoeveel meer mensen deze gedachte met mij delen. En juist omdat het een taboe is of omdat je dan meteen de stempel kinderhaatster op je hoofd krijgt (wat ik absoluut niet ben) hou je dit soort gedachtes wel voor je.

Leuke site en bedankt dat ik eindelijk eens ergens deze vraag kwijt kan.