Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Rachel

Mijn vriend en ik wonen nu bijna 3 jaar samen, hij is 24 en ik ben 31. We zijn niet van plan ooit nog te gaan trouwen, en kinderen willen we al helemaal niet. Wat ben ik eigenlijk een gelukkig mens, dat ik in elk geval mijn eigen vriend niets uit hoef te leggen!! Om het alleen even over het geen kinderen willen te hebben: ik krijg vaak reacties zoals "het zal het leeftijdverschil wel zijn, hij wil ze niet dus leg jij je er maar bij neer, maar denk er toch maar goed over na, over een paar jaar wil hij ze wel, en dan ben jij te oud." En inderdaad, nog zo'n 'leuke': "En als je geen kinderen hebt op latere leeftijd, en een van de twee valt weg, dan zit je daar alleen." Ooit van vrienden of verenigingen gehoord, mensen? Of: "Besef je wel dat er heel veel mensen zijn die WEL kinderen willen maar ze niet kunnen krijgen?" Ja, hoezo?

Laat ons nu maar lekker stappen tot diep in de nacht, lang overwerken, nachtdiensten draaien en onverwacht op vakantie gaan. Of uitslapen. Of lekker samen (uit) eten zonder GESTOORD te worden door je kind(eren) die dienen te slapen na een dag lang je van je energie beroofd te hebben. Of naar de radio luisteren i.p.v. Kabouter Plop of Kinderliedjes met Henny Huisman or whatever. Onvolwassen? Hoezo? Wat is er mis met genieten?

Laat ons over 5 jaar maar lekker in de stad rondlopen, i.p.v. inderdaad tussen de 'oogklepmoeders' aan school te gaan staan. Laat ons maar lekker op vakantie gaan buiten de schoolvakanties. Heerlijk!! Lekker geen discussies op je werk. "Nee joh, ik werk wel voor jou, kunnen jij en je man/vrouw tenminste lekker op vakantie ... met minstens twee van die monsters op de achterbank."

Laat ons over 10 jaar maar voor de zoveelste keer op reis gaan. Lekker vakantiefoto's en dat mooie nieuwe bankstel zonder modder aan je vrienden laten zien nadat ze je verteld hebben dat hun kind toch niet zo'n goed eindrapport had het afgelopen schooljaar.

Laat ons over 20 jaar maar lekker een half jaar met onbetaald verlof gaan, om na een paar jaar sparen die mooie reis te gaan maken, terwijl de ouders van m'n petekindjes en vriendinnen-met-ooit-een-moedergevoel hun spaargeld van de bank halen om de studie van hun pubers te kunnen bekostigen. Laat ons over... Ik kan gewoon nog uuuren doorgaan. Bij elke 'domme' vraag of reactie vanuit 'de maatschappij' denk ik hier sterk aan.

Nee, ik weet heel erg zeker dat ik ze in ieder geval NOOIT wil. Ik ben er van overtuigd (om even van het roze-wolk-gevoel uit te gaan) dat het geweldig is om een kind in je buik te voelen, of je pasgeboren kind op je buik gelegd te krijgen, of om dat zogenaamde 'nog-heftiger-dan-verliefd-gevoel te hebben als je je pasgewassen babytje tegen je aandrukt. Maar denk eens aan al die andere emoties, problemen en probleempjes van hun nulste tot jouw zeventigste levensjaar... NOU NEE, LIEVER NIET!!!!