Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Peter en Elly

Zo, eindelijk een site waarin we ongezouten onze mening kunnen geven dat we geen kinderen willen.

Peter is de naam en ben intussen al 41, maar zo voel ik me niet. Zal wel komen omdat ik geen pappie ben (teiltje.....) Op m'n 23e getrouwd met Elly en ik zag al snel dat dat niks voor mij was, zo'n jengelende stronttube die al de energie uit je wegtrok en nogeens zou zorgen dat ik toch een straf van pak-'m-beet 20 jaar zou krijgen.

Elly wilde in eerste instantie wel kinderen, maar al snel zag zij ook wel in dat zo'n krijsende en boerende pop ook niets voor haar zou zijn. De gedachte alleen al om 4 keer per dag zo'n mormel te moeten halen en brengen naar zo'n creche of school en dan als een virus van ouders rond de school te moeten staan, maakte ons al onpasselijk. Vaak zijn het moeders die zo nodig de weg voor andere weggebruikers moeten blokkeren, omdat zij daar op hun kroost staan te wachten. Enkele malen zijn wij wel eens met een nichtje mee gegaan naar zo'n lokaal.....brrrrrrr.

Maar na 2 trouwjaren besloten wij dus om mij maar voorgoed ongeschikt te maken als vader, dus de uroloog heeft de zaadleiders doorgeknipt, afgebrand, dichtgeknoopt en knijpers op gezet. Dat weekje wijdbeens lopen, zou toch minder schadelijk voor mij zijn, dan 20 jaar dat tuig rondom mij heen te moeten hebben.

Schoonouders waren niet zo erg gelukkig met onze ingreep en de besluitvorming van ons. Van ons zouden ze dus geen opa en oma worden.....ach gossie...... Mijn zus vond het nodig om te huilen, omdat zij een paar maanden daarvoor door mijn zwager was ingespoten met vloeibare baby en een nieuwe wereldburger zou gaan baren. Jammer, maar helaas, het was onze beslissing en daar moest iedereen zich maar bij neerleggen.

Op mijn werk had ik niks gezegd, dus regelmatig werd mij de ranzige voorspelling gedaan, dat ik ook nog wel eens achter de kinderwagen zou lopen. Zelfs mannen kunnen raar praten, net als het eindeloze geouwhoer over wat de kinderen dan allemaal mankeerden, de schoolprestaties die leken op de toto-uitslagen, de voetbal, hockey, paardrijden, al die geldverslindende hobby's passeerden dagelijks de revue. Erger dan vader worden was dan ook nog het opa worden van een aantal collega's. Aan hun koppen waren de jaren die telden al goed te zien. Een eeuwenoude eik had mooiere jaarringen, dan die rimpels van de opaaaaaaas.

God-beware-ons voor zo een die weer zwanger is...ach ja, de rugpijn, het misselijk zijn en dan verplicht een foto bekijken van zo'n echoscopie... Walgelijk, kijk je naar zo'n ondefinieerbaar afdrukkie, met daar z'n koppie, z'n teentjes, z'n armpjes....ja, ammehoela, je ziet geen moer! En de vader moet dan mee naar zwangersschapsgymnastiek....meepuffen. Wat een oetlul zeg, zit zo'n hark mee te blazen of hij zelf zo'n jong moet werpen. Dat hoor je tegenwoordig ook: "Wij zijn zwanger". Sodemieter toch een eind heen, een vent die zwanger is?

Na 9 maanden begint de ellende pas goed, de paniek slaat dagelijks toe als de foetus eruit wil. Schoppend wil die die vagina uit en dan komt er zo'n vroedvrouw (de naam alleen al ) en die begint met d'r 10 geboden te graaien in de grabbelmuts, totdat de eerste krijssymphonie laat weten dat er weer een jongen/meisje gepoept is. Met navelstreng en al wordt zo'n blubberig voorwerp op de buik van de moeder gekwakt en alle omstanders vinden het een prachtige "wolk" van een baby. Hebben ze allemaal zeker moederkoek in hun ogen, want zo'n pasgeboren vlerk ziet er helemaal niet uit. Onder de vlekken, van dat vieze gore scheerschuim nog op de huid, het lijkt erop dat het mensje zo kan gaan ontbinden. Met zo'n knijper die je kan gebruiken om een familiezak chips dicht te houden, zo wordt het babygeval ook dicht gehouden ter hoogte van de navel.

Hehe, moeder en kind gaan slapen van...tot... VEEL te kort!!!! Wakker geworden, gaan ze allebei bleren, de een dat die de borst wil hebben en de ander die de borst moet geven. De gene met de borst kakelt over het speenvarken, een stukje lager, dat het wel honger zal hebben. Moederinstinct moet dat voorstellen.....tuurlijk.....er wordt wat geraaskald ten tijde van de baby/peuter/kleuter etc. tijd. De kraambezoekers gedragen zich als Neanderthalers en stoten diezelfde klanken uit naar de wieg. Tref je een moment dat krijsmans eten moet hebben, haalt mammie de uitklapbeha tevoorschijn en ben je onvrijwillig getuige van sabbelaar die dan vaak nog moet spugen en boeren. Maar bij dat onsmakelijke gevreet moet zo'n koter ook nog eens plassen............op mijn nieuwe spijkerbroek. Liep ik daar met een nat kruis, ondergepist door een "leuke" baby.

De voorgaande schrijvers en schrijfsters hadden het ook al omschreven, het op bezoek gaan. Dat is een ware crime, de godganse tijd wordt er over de kinderen geleuterd. Zit jij wat te vertellen tijdens de visite, maar oh wee als die tandloze een snotje produceert, gelijk stormen pa en/of ma of erger, opa en oma op het murmel af om die snotkoker te legen. Geen onderwerp kan je beginnen, maar het MOET over kinderen gaan. Zit je daar als Jan-met-de-korte-achternaam maar die prietpraat over de koters aan te horen.

Want wat dacht je van verjaardagen...een brok ellende. De een schreeuwt nog harder dan de ander, want op kinderverjaardagen komen ook nog eens kinderen en die zijn al doof vanaf hun geboorte, getuige hun voorgebrachte decibellen. Wij willen wel eens praten over andere dingen, maar daar krijg je de kans zowat niet voor. Een verhaaltje over onze tamme ratten is uit den boze. Vorig jaar hebben wij de verjaardagen maar afgeschaft, bij ons willen ze vanwege de ratten, die in kooien zitten, al niet meer komen. En zo snijdt het mes aan twee kanten, zitten wij niet met kids e.d. opgescheept en wij gaan dan ook niet meer naar verjaardagen toe....nou ja, alleen naar wie wij willen gaan. Vakantie plannen we voor en na de grote vakantie, zodat we ons nek niet breken over de kinderbeentjes.

Ik las al eerder een positief voorstel om pretparken en winkels op bepaalde tijden KINDVRIJ te maken, nou die ideeen kunnen niet ver genoeg gaan! Graag lezen we nog meer voorstellen en reacties omtrent een kindvrij leven.