Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Pascal

Kinderen zijn heerlijk, ik kan altijd reuze met ze opschieten. Kinderen zijn altijd energiek, vrolijk, creatief, lief en puur natuur. Het is leuk ze iets te leren en ze hangen aan je lippen wanneer je een mooi verhaal vertelt.

Toch ben ik blij dat ik de dans van het vaderschap ben ontsprongen; ik moet er niet aan denken om vader te worden. Onbetaalbaar speelgoed en vieze luiers zijn niet eens het ergste, dat neem je op de koop toe. Maar dat overdreven getut van al die nieuwe moeders tegenwoordig is zo ontzettend vreselijk. Moet je eens letten op die volwassen vrouwen die met een konijnenstemmetje hun zeer gewenste kind zitten op te hemelen. Het is zo nep, zo Walt Disney. Hun verwende prinsje is eindelijk een doel in hun leven. Als moeder sta je lekker in het middelpunt der belangstelling en krijg je gratis aandacht van iedereen om je heen. Ik denk dat heel veel ouders kinderen uit een soort bezitsdrang 'nemen' om de functie van een knuffeldier te vervullen en te kunnen consumeren.

Heel wat vrienden waarmee ik heb gelachen, lekker gegeten en gepraat tot diep in de nacht ben ik kwijtgeraakt omdat ze vader werden. Opeens hadden ze geen tijd meer om te leven. Gesprekken stoppen midden in zinnen, want 'Ik moet even naar mijn kind.' Opeens moet je 'verantwoordelijkheid dragen', als een last. Hoezo verrijking van je leven? Mag ik hieruit concluderen dat je leven voorbij is bij aanvang van het ouderschap?

Door wederzijds onbegrip (zonder kinderen ben je of homosexueel, onvolwassen of egoïstisch) merk ik plots dat ik al die ouders niet meer serieus kan nemen. Op feestjes begin ik 'waar is hier de nooduitgang' van Henk Westbroek te zingen. Of begin als enige hard te lachen als een kind heeft overgegeven en alle moeders in paniek op zoek gaan naar de keukenrol.

Kan het een keer afgelopen zijn AUB? Doe eens normaal. Tot die tijd geef ik wel liefde aan kinderen die dat te weinig krijgen omdat hun ouders alleen maar met zichzelf bezig zijn.