Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Nina

Ik zie dat de site weer is bijgewerkt. Gelukkig, want ik put er veel moed uit!

Ook ik heb bewust gekozen voor een kindervrij bestaan. Dat is niet zonder slag of stoot gegaan, want tien jaar geleden liet mijn partner mij weten dat hij wél graag kinderen wil. We stonden op het punt om uit elkaar te gaan. Een hele trieste periode was dat. Uiteindelijk koos hij voor mij en daarmee voor een relatie zonder kinderen, want op dat gebied wil ik absoluut geen concessies doen. We zijn nu al vijftien jaar samen en het gaat goed, maar... ik ben bang dat ik hem ooit kwijt zal raken als zijn kinderwens hem te machtig wordt.

Jammer genoeg ken ik niemand die in dezelfde situatie verkeert. Iedereen in mijn omgeving heeft kinderen of wil graag kinderen. Inclusief mijn partner, dus! Vandaar dat ik weleens ernstig aan mijzelf twijfel en mijzelf heel alleen voel. Ik vind het een verademing om op deze site zoveel herkenbare verhalen te lezen!

Het valt mij op dat veel 'kindervrijen' het aldoor over krijsende baby's of poepluiers hebben. Dat vind ik juist het minst erge aan kinderen! Ik vind ze onhebbelijk worden wanneer ze eenmaal kunnen praten en lopen. Dan hoor je iedereen roepen: "Wat zijn ze toch heerlijk spontaan!" Spontaan? Ik dacht meer aan 'brutaal'.

Staat er ineens een ventje van vijf voor je, zegt dat ventje: "Zal ik jou eens een bloedneus slaan?" Of van die kinderen die doodleuk opeens voor je fiets springen, zodat jij je een hartverzakking schrikt. Kinderen die zo nodig belletje moeten trekken wanneer jij net lekker als een witte tornado door het huis gaat. Staan ze daar op de stoep te giechelen. Eén van de ettertjes doet een stap naar voren en vraagt: "Bent u een man of een vrouw?" Ik kan er niet om lachen.

Moet je eens in zo'n horde schooljeugd terechtkomen die net op weg naar huis zijn. Slingerend en totaal onvoorspelbaar gaan ze over de weg. En wanneer je het stelletje weet in te halen, krijg je allerlei verwensingen naar je hoofd geslingerd. "Kinderen zijn speels, houd daar rekening mee," zeggen ze op de reclame. Nou, daar ben je mooi klaar mee!

Ik heb kinderen nooit leuk gevonden. Ook niet toen ik zelf klein was. Ik vind het ettertjes, een enkele uitzondering daar gelaten. Dat is één van de redenen waarom ik geen kinderen wil. Ik kan er met gemak nog een stuk of vijf opnoemen. Maar het is voornamelijk een heel diep gevoel in mijn innerlijk waardoor ik denk: nee, dat is niets voor mij! Het idee alleen al maakt me benauwd. Ik moet er écht niet aan denken!