Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Nikki

In antwoord op de vraag van Anita (verhaal toegevoegd op 10 april): "Waar die kindervrije mensen toch wonen": overal. Maar je hoort of ziet ze niet omdat ze overstemd - liever: overbruld - worden door de kinderen van hun buren.

Zo ook mijn man en ik, die dachten dat als we de gezinswijken zouden mijden en in een appartment pal in het centrum van Dordrecht zouden gaan wonen, we minder tot geen last zouden hebben van die gruwelijke gezinnen met adhd -kinderen. Want ja, die zijn er toch echt steeds meer! (excuses aan degenen met kinderen, al zullen die mensen deze site alleen bezoeken om aan hun masochistische behoeften te voldoen).

Afijn, wij dus naar het centrum. Wat blijkt: naast ons woont een alleenstaande moeder met vier van die blerbroeken. Niet dat ze nadat ze na de eerste twee alleenstaand wordt, beseft dat ze moet stoppen.... nee, poep er nog maar twee uit, want drie keer is scheepsrecht en vier keer is nog eens een portie kinderbijslag.

Dat vooral die laatste twee mij het leven tot jankens toe zuur maken door alleen maar (en echt alleen maar!) dag en nacht te bleren en voor mijn deur te gaan gillen en schreeuwen terwijl die deur van hun prima geschikt is voor hetzelfde doel, dat neemt madam alleenstaand dan maar op de koop toe. Haar koop weliswaar en niet de mijne, maar toch.

En hoe vaak je die Oost-Indisch dove kinderen ook viendelijk vertelt dat de galerij van onze flat geen skeelerbaan, speeltuin, voetbalveld, tennisbaan en zeker geen balletje-trap-oefenveldje is, ze luisteren niet en gaan gewoon door met hun onopgevoede, irritante gedrag. Gevolg: ik vergeet dat kinderen vooorzichtig benaderd moeten worden en schreeuw zo hard dat ik het zat ben dat ze - je raadt het al - weer gaan huilen.

Ik bevind me dus in een vicieuze cirkel. En het ergste is dat het niet de eerste is. De kinderen van mijn buren een aantal jaren geleden hadden de vervelende gewoonte midden in de nacht (als papa thuiskwam van zijn werk) te gaan springen, dansen, joelen en krijsen op zo'n niveau van decibellen dat TNO er aan te pas zou kunnen komen. Toen ik na een maand van slapeloze nachten en wallen tot op mijn enkels midden in de nacht aanbelde bij de buren om te vragen of het kindergeweld wat minder kon, werd mij kipleuk verteld dat ik me maar aan moest passen en dat ik wel van gedachten zou veranderen als ik zelf kinderen zou krijgen. Ik stond met een mond vol tanden over zoveel onbegrip en egoisme. En dat overkomt me niet vaak.

Tot op dat moment was ik me niet bewust van het feit dat mensen met kinderen op de sociale ladder en voor de wet blijkbaar boven kindervrije mensen stonden. En dat in deze moderne tijd. Al die oervervelende, slecht opgevoede, jammerende en zeurende kidneren maakten mij er al vroeg bewust van dat kinderen krijgen niets voor mij was. Het idee zelf zo'n monster uit te poepen en er daarna voor de rest van mijn leven - of nog erger: de rest van zijn leven - mee opgescheept te zitten, had me toch al nooit echt aangesproken.

Kortom: ik ben dolblij dat mijn zus, die meteen na het vinden van deze site opperde dat we ons samen moesten laten steriliseren, mij tipte deze site te bezoeken. Lange tijd dacht ik dat wij de enige bewust kindervrije vrouwen waren in een zee van onnadenkende en voortdurend werpende dertigers, die niet stilstaan bij het feit dat een kind niet alleen een last is voor henzelf, maar ook voor anderen. De volgende keer dat ik verhuis, laat ik in mijn huurcontract zetten dat het huis naast mij nooit en te nimmer bewoond mag worden door mensen met kinderen onder de zestien. Ik ben bereid daar een forse som extra huur voor neer te tellen. Klinkt misschien vreemd, maar een kindvrije omgeving is mij en mijn gemoedsrust wel wat waard. Misschien is een bejaardenflat zelfs wel een optie.

En de volgende keer dat ik in de rij sta bij de Albert Heijn en voor me staat zo'n tenenkrommende blerbalk te jammeren dat hij dropjes wil, denk ik gewoon aan deze site en hoe gelukkig het me maakt dat wij, kindervrije mensen, niet alleen staan.