Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Nelleke

Ik ben 41 jaar en heb geen kinderen. Ik wil ook geen kinderen en dat wordt helaas vaak niet begrepen.

Waar ik helemaal gek van word zijn mensen die na het krijgen van kinderen ineens verworden tot idioten die denken dat de hele wereld net zo gek is op hun kroost als zijzelf. Een voorbeeld: vrienden van mij hebben vorig jaar een baby gekregen. Toen ik laatst 's avonds op bezoek kwam, lag de kleine schat al te slapen ( ik had bewust een tijdstip gekozen waarop ik kon vermijden met de kleine meid op schoot te eindigen). Commentaar van de gelukkige ouders: nou heb je Fleur net gemist, wat jammer voor je! Wat me ook bijzonder stoort is het feit dat men van mening is dat het krijgen van een kind het mooiste is wat je kan overkomen.

Ik ben getrouwd en gelukkig heeft mijn partner ook geen kinderwens. Ik vind het erg jammer dat er vaak een negatief tintje zit aan de manier waarop mensen reageren als je zegt dat je geen kinderen wilt. Er worden immers zoveel kinderen geboren als gevolg van impulsief gedrag, een middel om leemtes in je zelf op te vullen. Ik vind dat iedereen de keus voor zichzelf moet kunnen maken, er is per slot van rekening maar een persoon die weet wat je voelt en dat ben je zelf.

Vaak kan ik bijna niet anders dan cynisch reageren. Als ik wanhopig probeer een gesprek een andere kant op te leiden van baby naar bijvoorbeeld auto's, komt het regelmatig voor dat het eindigt over wat nu het beste kinderzitje is. Mijn vrienden betekenen veel voor mij en ik leef oprecht met ze mee. Ik heb absoluut geen hekel aan kinderen, maar wens ze gewoon niet zelf. Het is daarom best wel pijnlijk als je merkt dat vrienden na het krijgen van kinderen toch min of meer uit je leven verdwijnen. Het is heb ik gemerkt vaak een eenzijdige poging om het contact te onderhouden. Overigens heb ik ook vrienden (met kinderen) die er heel anders mee omgaan. Maar die speciale "ah gotsie" blik die mensen krijgen als ze een baby zien...