Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Mo

Door het eerlijke verhaal van Susan en haar oproepje aan "twijfelaars" wil ik ook reageren.

Ik ben nu 31 jaar dus ik moet nu ook wel een keer weten wat ik wil...of niet? Toen ik klein was en iemand me vroeg wat ik later wou worden dan antwoordde ik: mama. Toen ik wat ouder werd wou ik 3 kinderen, ergens in de toekomst. Toen ik nog ouder werd wou ik er niets meer van weten. En nu moet ik er wel over denken al is het alleen maar omdat het wordt opgedrongen door de buitenwereld. Er zijn nog weinig mensen over in onze omgeving zonder kinderen.Onze vrienden krijgen een heel ander leven en soms vraag ik me af of dat voor ons ook beter zou zijn. We wonen ruim 12 jaar samen en hebben alles prima in orde. Daar ligt het dus niet aan. Het is bij ons zo dat het van mij afhangt of er kinderen komen ja of nee. Mijn vriend is er in ieder geval meer het type voor dan ik. Hij accepteert mijn beslissing en pusht me niet de een of de andere kant op. Hij is zelf ook een twijfelaar en laat meestal de beslissingen aan mij over in dit geval dus wel helemaal.

Mijn schoonvader heeft me onder 4 ogen verteld dat hij toch wel het idee heeft dat zijn zoon er aan toe is. Hoe vinden jullie die? Maar ja, hij kan er ook nog niet aan wennen dat we niet getrouwd zijn. Maar als je zoals ik toch wel twijfelt zijn zulke opmerkingen wel heel rot! Ik heb geen kinderen omdat ik er geen behoefte aan heb. (Mijn biologische klok zal ook wel achteruit lopen.) Ik wil graag onafhankelijk blijven. Ik wil graag blijven werken en met kinderen lijkt me dat teveel gestress als ik naar voorbeelden om me heen kijk. Ik weet niet of ik wel een band kan krijgen met zo'n kind. Die heb ik ook niet met mijn ouders en daar zal het ook wel veel mee te maken hebben. Ook al die verplichtingen die je erbij krijgt, weer dat schoolgedoe en al die regeltjes en dingen waar die kinderen naar toe moeten. Bah.

Wat me er wel leuk aan lijkt? Leuke dingen doen met zo'n kleintje. Met z'n tweeen heb je het meeste al wel eens gezien en meegemaakt. Voor een kind is alles nieuw. Dat lijkt me dus wel leuk. Ook de dingen die je thuis doet met feestdagen bijv. het huis gezellig maken dat doe je nu eigenlijk voor jezelf. Je hebt verder niets te verzorgen.

De meeste mensen zonder kinderen zijn echte dierenliefhebbers maar dat zijn wij ook niet echt. Ook denk ik wel eens aan de oude dag zonder kinderen. Als mijn moeder nu de straat niet op durft omdat de wegen glad zijn belt ze mij. Wie kan ik later bellen? Stel dat ik nu zeg we gaan ervoor en ik vind er geen bal aan en word diep ongelukkig? Ik denk dat het me gewoon moet overkomen want anders wordt het niet wat. Het is wel een keuze voor een leven lang! Dat benauwt me behoorlijk.