Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Marianne

Heerlijk zonder kinderen. Ik wist al op de middelbare school dat ik nooit kinderen wilde. Het leven zonder kinderen beschouw ik nog steeds als een zegen. Ik ben nu 52 en inmiddels 20 jaar gesteriliseerd. Ik heb nooit een seconde spijt gehad van deze beslissing. Alle bekende botte reacties heb ik ook over me heen gekregen. Daarvan werd ik alleen maar koppiger. Met een aantal potentiële partners - die soms voor het overige best aantrekkelijk waren - heb ik acuut de relatie verbroken op het moment dat zij over kinderen begonnen. Zulke discussies zijn slopend en leiden uiteindelijk toch tot een breuk. Dan maar meteen. Mij niet gezien als moeder.

Ik heb een geweldige vriend en daarnaast een fijne veelzijdige vriendenkring. Vrienden met kinderen spreken wij af in hun huis of bij De Efteling of Apenheul. In mijn huis zijn die slopers niet welkom. Dat heeft wel eens geleid tot onbegrip en bekoeling van een vriendschap.

Ik werk vanaf mijn 19e fulltime en vind een baan nog steeds leuk en uitdagend. Zonder kinderen kun je je in alle situaties vrijer en zelfstandiger opstellen - uiteraard ook financieel. Mijn vriend en ik gaan drie keer per jaar uitstekend met vakantie en kunnen ons onbeperkt uitleven in onze hobbies. En mijn figuur heeft nooit geleden van zwangerschappen en borstvoeding. Niet dat dat het allerbelangrijkste in het leven is, maar het is een prettige bijkomstigheid dat je er veel jonger uitziet dan je bent.

Echt waar, kindervrij-zijn is het allerbeste wat me ooit is "overkomen".