Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Li

Ik ben pas 29. En ik gebruik die "pas" omdat 95% van de bevolking vindt dat er nog een bijzonder vruchtbare periode voor me ligt. Ook ik ben zo iemand die al van jongsaf weet dat kinderen absoluut niks voor mij zijn. Ze vormen alleen een bron van ergernis die ik dus ook probeer te ontwijken.

Alleen is mijn situatie nu iets moeilijker geworden dan vroeger. Sinds een paar jaar woon ik samen met mijn vriend. Hij is gescheiden en heeft twee kinderen. Je hoort 't al aankomen: zijn kinderen zijn regelmatig bij ons...

In 't begin dacht ik: ach, hier sla ik me wel doorheen, 't is toch maar één op twee weekends, dat kan toch zo erg niet zijn. Maar ondertussen weet ik beter. Na een half jaar ben ik helemaal dichtgeklapt, ik heb ook een tijdje een therapeute bezocht omdat ik 't niet meer aankon en omdat ik mijn vriend er natuurlijk ook pijn mee deed. Niet dat het veel heeft geholpen.

Gelukkig is mijn vriend iemand die open staat voor alle meningen en gedachten, dus hij wil me wel helpen, maar da's jammer genoeg nogal moeilijk... hij heeft zelf wel twee koters op de wereld gezet waar ik nu ook voor moet zorgen. Het is niet mooi van me, maar ergens verwijt ik hem dat. Het feit dat hij er niet genoeg heeft over nagedacht bijvoorbeeld, over de implicaties van zijn "daad". Het feit dat hij zelf eigenlijk niet meteen kinderen zou verwekt hebben, ware het niet dat zijn toenmalige vrouw alleen maar aan kinderen kon denken.

Enfin, ik heb 't er heel erg moeilijk mee. Er gaat waanzinnig veel geld naar zijn kids, naar cadeautjes voor hen, hij moet er vaak vakantie voor nemen, tijd die we niet samen kunnen doorbrengen dus, en dan is 't ook nog zo dat wij alletwee onregelmatig werken, dus onze weinige vrije weekends worden opgeslorpt door zijn kinderen.

"Je krijgt toch veel terug van kinderen", 't is een zinnetje dat ik ook al vaak heb moeten horen, want niemand in mijn omgeving snapt mijn probleem. Ik heb niet bepaald 't gevoel dat ik iets terugkrijg, het enige dat ik voel, is dat ik er veel te veel energie in moet steken, dat ik me al te vaak blauw erger, en dat ik het grootste deel van de tijd die ze bij ons doorbrengen een rolletje speel. Want de kinderen kunnen er zelf ook niet aan doen dat hun ouders besloten dat het toch maar es tijd was voor wat kinderen. Zoals iedereen.

Ik voel me vreselijk alleen met mijn gevoelens. Je wordt altijd beschouwd als "anders", "niet normaal". Zelfs mijn beste vriendin zei me onlangs dat ik niet zo extreem moest reageren als er kinderen ter sprake komen, want dat zij 't daar lastig mee heeft. Zij wil er namelijk wel. Blij dat ik dit even kwijt kon tegenover mensen die er zowat 't zelfde over denken... zo zijn er te weinig.