Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Job

Het verbaast me al niet meer, maar het blijft een bijzonder gezicht te zien hoe mensen reageren op je "anti-maatschappelijke" keuzes. Mijn vriendin en ik willen geen kinderen, geen vlees eten, geen auto, niet vliegen en zo nog wat dingen die toch 'zo gewoon' zijn. Als je niet oppast raak je zo in een sociaal isolement. Wel lekker rustig, maar dat is naast het punt.

Het moment dat een vriend zegt dat "ze" zwanger zijn, is het moment dat we gaan accepteren dat onze vriendschap er minimaal compleet anders uit gaat zien.

Enkele herkenbare taferelen: verplicht roepen dat ie zo schattig is, oppassen wat je zegt over de krijsende kleuter van de buren, begrip tonen dat je vrienden langskomen van 7 over half 1 tot 5,5 over 1, omdat ie dan weer echt moet slapen, accepteren dat door het voortdurende 'aandachtgezuig' van de zuigeling geen gesprek meer mogelijk is en vooral heel veel moeilijkheden biij het uitleggen waarom je ab-so-luut geen kinderen wil ("nou, dat kan", krijg je te horen alsof je psychiatrisch gestoord bent!).

Je zou zeggen, 6 miljard mensen is voorlopig enigzins genoeg. Maar nee hoor! "Mijn genen zijn nog niet doorgegven, mijn leven is nog niet compleet." En dan zijn wij egoïstisch???

Dit compleet opzichzelf gericht zijn van de ouders, heeft niet alleen effect op de nieuwe wereld-aanwinst. Het aantal relaties dat na de komst van "onze lieverd" onherstelbaar verschraald is, is niet meer te tellen. De depressies na het enorm tegenvallen van het nieuwe leven (dat zo prachtig had moeten zijn), leveren psychologen en farmaceuten handenvol werk. Het wereldje wordt plots wel heel erg klein en heel erg bepaald door de baby. Oude vrienden verdwijnen, nieuwe collega moeders en vaders dienen zich aan.

Maar sommigen laten zich niet uit het veld slaan en blijven gewoon net zo lekker vrij en zichzelf als altijd. En zo mogen wij ook de ellende meemaken in alle denkbare openbare ruimtes (restaurants, musea, bus & trein, bibliotheek... ze zijn overal!).

En als we dan weer zo'n mini-mensje krijsend door de winkel gesleept zien worden, kunnen we alleen nog maar cynisch concluderen: "Ja, het is inderdaad het mooiste wat er is." Niet zo verwonderlijk dus dat we een idee kregen voor een club voor bewust kinderlozen. Even geen gezeik, maar begrip. Deze site voorziet daar gelukkig ook al in. De verhalen zijn even tekenend als herkenbaar. Dank voor jullie inbreng!