Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Jane

Ik ben een jonge vrouw van 24 jaar en ik word de laatste tijd constant "gebombardeerd"met vriendinnen die kinderen krijgen. Leuk voor hun. Ik heb geen hekel aan kinderen maar ik ben altijd blij dat als ik na een uurtje of anderhalf de deur lekker achter me dicht kan trekken. Rust! Ik weet vanaf ongeveer mijn twaalfde jaar dat ik geen kinderen wil. Zelfs op kinderen passen was me toen teveel.

Nou komt dus het mooiste van het verhaal, mijn man heeft twee kinderen uit zijn vorig huwelijk. In het begin dat ik hem kende dacht ik er erg luchtig over. Te luchtig blijkt achteraf. In het begin ging het in ons geval wel goed.Daarna kwamen er allerlei irritaties om de hoek kijken.

Enkele voorbeelden ervan zijn dat je om het weekend de kinderen hebt, elke vakantie moet delen, het "zorgen" voor het kind van een ander etc. Je voelt je af en toe zelf een gast in je eigen huis of dat je met bepaalde dingen op je tenen moet gaan lopen. Ik hou van mijn man en daarom probeer ik tegen hem zo "normaal" mogelijk te doen. Ik roep dus wel altijd, en ik meen het ook, mocht deze relatie door wat dan ook ten einde lopen,ik wil geen man met kinderen meer. (Volgens mij klink ik wel erg egoistisch.) Je kunt er met zo weinig mensen over praten. Als je het dan probeert krijg je altijd standaard te horen: "Je hebt hier toch zelf voor gekozen, je wist waar je aan begon" en "wacht maar tot je wat ouder bent. Dan denk je er wel anders over. Kinderen hebben/krijgen is het leukste wat er is". Not.