Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Jacqueline

Ik ben via het artikel in de Opzij op deze site terecht gekomen. Wat leuk dat er een site "voor ons soort mensen" bestaat!

Ik heb mijn hele leven al geweten dat ik geen kinderen wil. En ik wil ook niet trouwen en nooit meer samenwonen. Ik leid nou eenmaal graag een onconventioneel leven.

Ik sprak laatst een jongen die het helemaal met me eens was. Wij gaven onze genen niet door! Hoewel ie er aan toevoegde dat het wel jammer was dat de genen van vooral hoger opgeleiden niet worden doorgegeven. Zijn conclusie was dat op deze manier de aarde steeds dommer wordt!

We kregen een keer een opdracht voor een opstel (middelbare school) met als titel "kinderen ja of nee". De leraar schreef er onder "wat ben jij pessimistisch!" Ik geef toe, het waren de doemjaren tachtig en ik droeg vooral overbevolking en slechte perspectieven aan. Ondertussen draag ik dat negatieve wereldbeeld nooit meer aan als mensen mij vragen waarom ik geen kinderen wil. "Ik heb gewoon niets met kinderen"" zeg ik dan. En zo is het precies. Ik vind ze niet leuk. Het gaat me net te ver om ze te haten, maar ik héb er niets mee. Ik heb ook geen zin in kraamvisites en al helemaal niet als ze willen dat ik dat kind vasthoud. En dan die schreeuwende en hollende kinderen in restaurants en supermarkten, ik kán ze wel wat!

Ik ben nu 36. Vooral tot mijn dertigste kreeg ik steevast te horen "wacht maar totje ouder bent". Niemand die me serieus nam, behalve mijn allerliefste moeder dan. De laatste jaren krijg ik het idee dat mensen het iets serieuzer nemen. En nu helemaal, want ik heb me laten steriliseren. Na 21 jaar de pil te hebben gebruikt was ik het opeens zat. Ik had nog niet eerder bij een arts aangeklopt met het verzoek tot sterilisatie, omdat ik wel eens had gelezen dat ze erg moeilijk doen als je nog jong bent. 36 leek me een mooie leeftijd om niet meer jong gevonden te worden. En inderdaad, de arts nam me serieus, vroeg niet eens waaróm ik geen kinderen wilde. Ze kreeg de indruk dat ik me goed had georienteerd op alle mogelijkheden van anticonceptie, en vond me een geschikte kandidaat voor een sterilisatie.

Ondertussen heb ik 6 weken geleden de ingreep gehad. Dat geeft een hele andere discussie, als mensen het "biologische klokje" argument in stelling brengen. Klokje is vakkundig omzeep geholpen.

Over dat vermeende klokje gesproken, ik heb jaren terug wel een soort van verzorgingsgevoel gekregen. Wellicht voor een ander een seintje om tot voortplanting over te gaan, maar ik besloot een hond te nemen. En een stel katten. Iemand die me het verwijt voor de voeten wil gooien dat ik zeker geen verantwoordelijkheidsgevoel heb kan ik dus antwoorden met te vertellen dat ik heel wat verantwoordelijkheidsgevoel heb om in mijn eentje voor de beestenboel te zorgen. Zomaar een weekendje weg is er echt niet bij.

Later oud worden zonder kinderen? Lijkt me heerlijk. Ik zie mezelf als een zonderling mensje in de middle of nowhere wonen met al mijn beesten om me heen.