Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Inge

Fijn om eens te lezen dat er nog andere vrouwen zijn die zo denken als ik. Ik ben nu in de kritieke leeftijdfase gekomen (31) waarin mensen hun wenkbrauwen op gaan trekken als je vertelt dat je gehuwd bent en geen kinderen hebt en ze ook niet wilt. Was het toen ik een jaar of 25 was steevast een uitspraak van: "O, dat komt nog wel, we zullen zien over een paar jaar," nu gaan mensen zorgelijk kijken, net of je het niet mag willen en kijken ze daarbij mijn man ook nog medelijdend aan zo van "Ach gut jij zult wel niets in te brengen hebben."

Vooral bepaalde familieleden hebben de neiging om je dingen op te dringen, zoals een baby proberen op je schoot te zetten en "leuke" babyfoto's van achterkleinkinderen in je hand te drukken, als je daar dan wat van zegt worden ze gewoon boos.

Ik heb liever een leuke jonge pup ofzo, maar schijnbaar mag je dat niet zeggen. Of de opmerkingen: je wordt eenzaam oud (ik wil de bejaarden de kost liever niet geven die nooit visite krijgen maar wel 10 kinderen hebben), je weet niet wat je mist (nee, inderdaad niet gelukkig maar).

De uitspraak die ik vaak hoor, "Je krijgt er heel wat voor terug," zet mij ook wel aan het denken. En dan de vrouwen die denken dat alles om hun kind(eren) draait en doen of er niets anders meer in het leven is en het heel normaal vinden dat jij daar op een avondje visite ongeveer 3 uur naar moet luisteren en ook nog begrijpend moet zijn.