Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Georgina

Ik heb nooit kinderen gewild. Tenminste, dat riep ik toen ik 11 was al. Op mijn 32ste kwam ik mijn huidige echtgenoot tegen, die al jaren gesteriliseerd was. Hij had dezelfde gedachte, dus dat kwam prachtig uit. We zijn vreselijk gelukkig, reizen veel, trekken er vaak op uit.

Ik heb er echt nooit vervelend opmerkingen of vragen over gehad. Wellicht vreemd, maar iedereen vindt ons gewoon geen types voor kinderen. Wat mensen ervan denken interesseert me niet in het minst, en me ervoor verantwoorden doe ik al helemaal niet. Misschien komt het omdat we omgaan met voornamelijk gelijkgestemde zielen: we kennen weinig mensen met kinderen, en veel familie hebben we niet.

Als mensen ons vragen of we kinderen hebben zeg ik gewoon nee, zonder iets toe te lichten. Behalve in het Midden-Oosten, waar we graag reizen. Daar heb ik er altijd vier. Ik roep dan altijd dat mijn moeder op ze past. Het beeld 'kindervrij' is daar zo bizar, dat KAN gewoon niet. Vroeger zei ik weleens gewoon dat we ze niet hadden, maar nadat sommigen ons vertelden dat ze voor ons zou bidden, zodat we alsnog gezegend zouden worden met een rijke kinderschaar, heb ik er vier verzonnen. Het is daar echt niet uit te leggen.