Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Dennis

"Om te beginnen kan ik niet anders zeggen dan dat ik dolblij ben dat ik deze site heb gevonden!

Al zolang ik het mijzelf kan herinneren heb ik altijd de overtuiging gehad dat kinderen niets voor mij zijn. Ik ben nu 31 en de overtuiging is nu sterker dan ooit.

Vrienden van me zie ik trouwen, (meerdere) kinderen krijgen, kortom huisje, boompje, beestje. Ik gun ze hun geluk, echt waar, maar in plaats van mezelf af te vragen of dit ook voor mij weggelegd zou zijn, vraag ik me steeds sterker af hoe ik een soortgelijke toekomst in vredesnaam kan 'ontwijken'.

Natuurlijk zou ik best een fijne relatie willen hebben, maar dan wel met z'n tweeen en niet zo'n poepmonster er tussen! (Misschien wat ongenuanceerd, maar ik heb geen enkele affectie met kinderen, als ze van een ander zijn kan ik ze soms korte tijd uitstaan, maar daarmee houdt het wel op).

Vanwege deze gevoelens (of noem het maar overtuiging) denk ik er al een tijd lang sterk aan om me te laten steriliseren. Ik heb er al met verschillende mensen over gepraat maar krijg heel verschillende reacties.

Mijn huisarts heeft me naar huis gestuurd met de boodschap "er nog maar eens goed over na te denken". Een van mijn beste vrienden ging helemaal over de rooie toen ik hem vertelde over mijn voornemen. "Dat kon ik toch niet maken, stel dat ik op mijn veertigste een meisje van 28 tegenkwam en haar de mogelijkheid zou ontzeggen in de bloei van haar leven kinderen te krijgen, ik moest wel gek zijn." (OK, hij heeft zelf wel kinderen, dus dat verklaart misschien de reactie, maar wat meer begrip voor mijn situatie was ook mooi geweest).

Kortgeleden ben ik tot de conclusie gekomen dat ik de sterilisatie echt door moet zetten. Net zoals iemand anders de beslissing mag nemen wel kinderen te krijgen en de gevolgen daarvan dient te aanvaarden (die beslissing is na de geboorte immers vrij moeilijk terug te draaien), mag ik de beslissing nemen absoluut nooit kinderen te willen krijgen door middel van een sterilisatie. Ook deze beslissing heeft gevolgen en die accepteer ik met mijn volle verstand, of laat ik het anders zeggen: die gevolgen juich ik voor mijzelf toe!

Ik maak namelijk de keuze kindervrij te blijven voor de rest van mijn leven in de volle wetenschap dat ik daar nooit spijt van zal krijgen. Ik weerhoud niemand anders ervan wel kinderen te krijgen, er lopen immers genoeg mannen rond die hun sperma wel werkzaam willen laten zijn. Zou ik een relatie aangaan met iemand die koste wat kost toch kinderen moet, dan is het heel simpel, want dan is die persoon net zo min de juiste voor mij als ik dat voor haar zou zijn en kunnen we beter onze wegen scheiden.

Daarnaast, en dat is voor mij ook geen onbelangrijke reden om voor sterilistatie als anticonceptie te kiezen, verhinder ik dat iemand anders (tegen mijn wil in) voor mij de beslissing neemt dat ik maar wel kinderen moet krijgen. Het klinkt wat extreem, maar ik heb maar twee echte angsten in mijn leven: de ene is om dood te gaan, en de andere is om kinderen te krijgen. En geloof met ze staan echt op een gedeelde eerste plaats! Ben ik nu gek? Ik vind van niet. Ik wil 'gewoon' wat maken van mijn leven, niet doen wat 'algemeen maatschappelijk aanvaardbaar' is (heb ik eigenlijk nooit gedaan, dus waarom daar nu mee beginnen?), ik heb geen zin mijn eigen leven op te offeren alleen om de populatie van deze planeet op peil te houden, ik wil genieten van mijn leven en daar passen voor mij geen kinderen bij!

Het is een wat langere reactie geworden dan vooraf bedoeld, maar mijn enthousiasme na de ontdekking van deze site is dan ook groot. Van de Engelstalige site van Kandi K. wist ik al af, maar nu heb ik tenminste eindelijk niet meer het gevoel de enige Nederlander te zijn die ook kindervrij wil blijven!"