Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Carolien

Ik wil eigenlijk ook mijn verhaal even kwijt. Ik ben een vrouw, 29, getrouwd en een twijfelaar die naar de kindervrij kant door lijkt te slaan.

Toen ik het verhaal van Susan las was dat voor mij heel herkenbaar. Vanuit onze opvoeding was het gewoon normaal, je trouwde en dan kreeg je kinderen. De enige kinderlozen in onze familie zijn homo of nog niet getrouwd.

Wij hebben er eigenlijk nooit over nagedacht om ze niet te nemen. Maar dat is de laatste tijd aan het veranderen. Wij hebben zo'n leuk leven samen dat we nog niet bereid zijn dat op te geven. En het feit dat je een kind krijgen ziet als het opgeven van je vrijheid dat zegt geloof ik al genoeg. Het kost klauwen met geld en het enige wat het opleverd zijn zorgen en je eigen leven wordt voor de komende 20 jaar (zeker wel) op de achtergrond geschoven. En dat vonden we toch niet zo'n vreselijk aantrekkelijk idee. Eerlijke mensen in onze omgeving hebben inderdaad toegegeven dat als ze het van tevoren geweten hadden dan hadden ze nog even een paar jaar gewacht en genoten van hun leven samen. Maar is het over een paar jaar dan anders dan nu? Dat was mijn vraag, nee ik denk het niet!

In onze vriendenkring en familie heeft iedereen kinderen of wil ze wel. En laat me even zeggen dat ik geen kinderhater ben. Ik vind ze leuk maar niet voor te lang, als ze van iemand anders zijn en niet teveel tegelijk! In ons geval had er al veel eerder een belletje moeten gaan rinkelen dat het ouderschap voor ons niet was weggelegd. Maar het is pas sinds de laatste twee maanden dat we echt serieus aan het overwegen zijn er gewoon vanaf te zien.

Als we het in het verleden wel eens over kinderen hadden, dan was het eigenlijk meerover de nadelen ervan. Over hoe wij niet zo tuttig zouden worden, niet onze spontane acties zouden laten vallen omdat er zo nodig een kind was, dat moest slapen of eten ofzo. Over dat wij die jengelende kinderen beter op zouden voeden dat ze gewoon stil waren enz enz. En dat je als vrouw toch minder moet gaan werken (want je neemt geen kinderen om ze 5 dagen in de creche te stoppen hoor je mensen om je heen zoveel zeggen) en mijn man was ook van plan minder te gaan werken. Mijn baan is er een die eigenlijk niet in deeltijd te doen is dus ik moest omscholen of dichterbij gaan werken. Er waren zoveel dingen die veranderen en volgens ons was dat niet in ons voordeel.

En als toppunt waren daar de verjaardagen met kinderen, zwangeren of kindwillenden (daar heb ik al menigeen over gehoord en het is inderdaad bijzonder irritant) dan ging dat alleen maar over kinderen en wilden we liever na het tweede bakkie koffie al gillend naar huis toe. En als je het onderwerp dan wilde veranderen dan kwam het toch altijd weer op die kinderen uit. Begin maar over auto's (dat is wel veilig dachten we) maar dan ging het al snel over of de kinderwagen wel of niet in de achterbak paste. (HELP !!)

En dan de opmerkingen van mijn moeder, als ik het er eens had over dat ik daar allemaal zo ziek van wordt, dan krijg je die dingen van: "als je ze zelf hebt, ben je ook zo hoor!" of "dat snap je wel als je zelf kinderen hebt!"

Ik ben wel in de gelukkige positie dat mijn man net zoveel twijfels heeft als ik. Hetgene wat mij bezighoudt is de vraag of je er geen spijt van krijgt als je het niet doet. (Maar dan nog maar liever spijt dat je ze niet hebt dan spijt dat je het wel gedaan hebt want je kan nooit meer terug). En ook de reactie van ouders en schoonouders. Ik denk dat ze het niet gaan snappen. We hebben nu besloten de beslissing nog even voor ons te houden, en in het komende jaar gewoon als het gesprek ooit op kinderen komt langzaam te laten doorschemeren dat het niet gaat gebeuren. Maar dan verwacht ik de standaard dingen wel weer van: "Als je straks een beetje ouder bent dan praat je wel anders". Nou, ik denk het niet.

Het is een langer verhaal geworden dan gepland maar ik hoop dat ander twijfelaars hier ook wat aan hebben. En een leuke site, alleen voor mij af en toe een beetje overtrokken. Maar de gevoelens van andere mensen geven mij gelukkig wel het gevoel dat wij hierin niet alleen staan!