Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Annemieke, een ouder

[Noot van Maven: dit is het *enige* verhaal van een ouder dat ik van plan ben te plaatsen op deze site. Ik waardeer het zeer dat Annemieke - schrijver van het onderstaande - zo eerlijk is geweest om het eens te hebben over de nadelen van het ouderschap, en daarom plaats ik haar verhaal.]

Ik ben niet kindvrij, ik heb een dochter van 5 maanden en wil graag het volgende kwijt.

Ik behoorde mijn hele leven al tot die groep meisjes/vrouwen die altijd al wist dat ze een kind wilde. Een paar jaar geleden was mijn kinderwens zo groot dat ik bijna lichamelijk verlangde naar een kind. Nu heb ik een kind. En nee, het is niet wat ik ervan verwachtte. Geen roze wolk, geen dream-come-true. Ik wil haar nooit meer missen en eerlijk is eerlijk, het wordt steeds aangenamer, maar wat een kind met je leven doet is niet te overzien. Veel schrijvers op deze pagina hebben het over poepluiers en nachtenlang geschreeuw. Ach, de kattenbak moet ook verschoond en de konijnenkeutels verdwijnen ook niet zomaar. Nachtenlang geschreeuw; enkel de eerste weken van haar leven. Nee, dat is het probleem niet, en ook denk ik dat die brutale nesten waar men zich blijkbaar veel aan ergert, slechts een deel van alle kinderen uitmaken, maar wel het deel dat juist net opvalt en daarom zo irriteert. Niet alle kinderen zijn etters, is mijn mening.

Maar wanneer mag ik weer even zomaar uitslapen, wanneer zonder schuldgevoel een dagje winkelen, een weekje op vakantie, haar een uur later van de creche halen zodat ik kan doorwerken? Als ik nu ‘iets leuks’ koop in de stad, is het toch 9 van de 10 keer voor haar. Mijn lichaam staat nog steeds in dienst van haar welzijn (borstvoeding) en de seks schiet er op die manier behoorlijk bij in. De avonden duren nooit meer langer dan 22.00 uur, lekker eten met vriendinnen; tja, af en toe, maar altijd zonder alcohol! Wonder boven wonder slaag ik erin aan mijn twee grootste hobby’s, zingen en lezen, nog tijd te besteden, maar met een eventuele tweede (want een enig kind is zielig?!) zou dat ook voorbij zijn.

Ik weet wel dat het allemaal wel weer bijtrekt. Op een dag gaat ze naar school, speelt en slaapt ze af en toe bij vriendinnetjes, kan ze zichzelf douchen en aankleden en dan ineens komt de dag dat ze op zichzelf gaat wonen. Iedere keer een beetje meer ruimte om te ademen, maar de zorg voor een kind blijft altijd bestaan; laat je nooit meer los. En als je dat een onoverkomelijk idee vindt, tezamen met die eerste tropenjaren, dan heb ik er alle begrip voor dat je geen kinderen wilt. Voor jezelf kiezen kan nu nog, zonder kinderen. Met een kind erbij kun je je dan alleen maar schuldig voelen, alsof je leven nu volledig in het teken staat van zo’n hummel. Nogmaals, ik hou veel van mijn dochter, ik heb haar met alle liefde gemaakt en gedragen. Nu is het aan mij de taak haar goed op te voeden tot een vriendelijk kind dat de rest van de samenleving niet tot last is, en ondertussen toch af en toe even aan mezelf te denken….