Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van Anita

Heerlijk zo'n site, waarop mensen te vinden zijn die het snappen. Ik ben zelf een vrouw van 34 en ik ben sinds een aantal jaren gesteriliseerd. Dat ik geen kinderen wilde wist ik al van kleins af aan. Ook mijn ouders hebben nooit de illusie gehad dat zij grootouders zouden worden. Zij accepteren het zonder problemen. Ook mijn beste vriendinnen weten dat ik overtuigd ben dat ik geen kinderen wil (en ook niet meer kan) krijgen. Zij zeuren niet aan mijn hoofd over roze wolkjes, de liefde van een kindje en een gemis in mijn (bijzonder leuke!) leven.

Maar dan collega's of kennissen...pfff. Toen ik een relatie kreeg met mijn huidige man, vroegen diverse personen 'wanneer komen de kindertjes". Ik antwoordde dan altijd dat die niet zouden komen. Maar waarom wordt het eigenlijk gevraagd? Ook iemand die wel kinderen wil weet nooit wanneer die er komen en of ze er wel komen. Mensen die tegen mij zeiden "wacht maar, over een tijdje denk je er wel anders over". Belachelijk toch? Ik heb er jaren over nagedacht. Definitief nee zeggen doe je niet zomaar. En als ik ooit spijt krijg van mijn sterilisatie: so be it, dat is dan jammer maar te laat!

Als ik anderen moet geloven is het alleen maar een hele grote roze wolk. Maar de zorgen dan? Het gebonden zijn aan huis? De poepluiers en het gehuil, nachtenlang wakker, gezeur met creches en oppas? Een kind is een investering van een paar ton. Daar hoor je nooit wat over, maar kijk eens naar het geren en gestress van werkende ouders. Kijk eens naar het geldgebrek en oppasgebrek bij ouders. Ik ken heel veel stellen die uit elkaar gingen nadat er kindertjes kwamen. En ja, ik geef soms wel die lieve kindjes de schuld ervan. Je bent toch nooit meer samen, er is geen geld en geen oppas om lekker uit te gaan. Bovendien de gesprekken en ruzies gaan doorgaans over de kinderen. Ik hoor zelfs mannen hun vrouw 'mam of moeder' noemen en andersom. Volgens mij zit er dan toch wel iets scheef in de hersenen hoor. Bovendien is de wereld al genoeg bevolkt in mijn ogen.

Als mensen domme vragen aan me stellen geef ik eigenlijk niet eens meer antwoord. Dat gezeur altijd over kinderen. Tegenwoordig maak ik er korte metten mee en dat bevalt best. Gelukkig zijn er meer mensen die geen kinderen willen zoals te zien op deze site. Echter op straat zie ik alleen maar mensen met jengelende kinderen. Ben toch benieuwd waar die kindervrije mensen dan wonen??