Kindervrij

Verhalen

Het verhaal van een aikidoka

Fijn om eens een site bezoeken met iets wat mij al jaren ergert: de norm dat je –en zeker een vrouw- kinderen moet krijgen. Ik heb ze nooit gewild. Gelukkig ben ik hierover nooit al te indringend ondervraagd, want mijn reactie luidt: waarom wil jij eigenlijk kinderen? Ik heb ze nooit gewild en dat wist ik al toen ik zes was. Op school moest je al schattig en lief doen tegen peuters en wee je gebeente als je dan al niet heel lief op ze reageerde. Zo vroeg wordt je al ingepompt dat kinderen lief en schattig zijn. Aan mijn kleuter en lagere en ook middelbare school heb ik geen leuke herinneringen omdat ik maar al te goed weet als je niet populair bent en dus gepest wordt. Nu nog zie ik van die etterbakken en een pestkop heb ik al eens bijna een forse dreun verkocht. Ik zie nu moeders met een vergelijkbaar verleden en zie de angst in hun ogen dat hun kind hetzelfde overkomt… vreselijk gewoon. Inmiddels weet ik dat ik die angst niet meer heb. Maar zin in kinderen heb ik niet. Een aantal kinderen vooral die van mijn beste vriendinnen vindt ik erg leuk, ik wil best tante zijn en met een aantal kan ik gewoon goed overweg. Het zijn net volwassenen, sommigen zijn ronduit vervelend anderen heel lief en integer.

Waar ik wel verschrikkelijk van baal is de houding van inmiddels ex-vriendinnen die moeder zijn geworden: ik hoorde er kennelijk niet meer bij tenzij ik elke keer opbelde. Of tewel: eenrichtingsverkeer. O god meid ja, ik heb het toch zo druk!! Mijn reactie: je kunt toch ook een keer bellen? O ja… nu je het zegt. Maar ondertussen weten die druk bezette dames wel andere moeders te vinden. Maar blijkbaar praat het niet lekker meer als jij kinderloos bent en zij niet. Ik ben nu zover dat ik die houding toeschrijf aan hun eigen beperkte geest en niet omdat ik ineens een vreemd persoon ben geworden. Maar het is niet te geloven hoe makkelijk “vrienden”je kunnen laten vallen omdat de leefomstandigheden niet meer hetzelfde zijn. En ook op verenigingen valt het me nog vies tegen hoe weinig leeftijdgenoten ik tegen kom van het vrouwelijk geslacht wel te verstaan. Op mijn aikidoclub blijven heren van eind dertig begin veertig rustig komen, zij wel…