Als engeltjes zitten ze rond de kerstboom, krullen in het haar en de allermooiste jurken en jasjes aan. Eentje trekt er aan de staart van de kat, die springt tegen de beker chocolademelk van de ander die vervolgens gillend opspringt, de boom gaat tegen de vlakte, de ballen aan gruzelementen. Er zijn dagen dat je best wel eens geen kinderen zou willen hebben. Sommige vrouwen hebben dat gevoel iedere dag. Ze zijn geboren zonder moedergevoelens en kiezen bewust voor een kinderloos bestaan. Kindervrij noemen ze zichzelf. Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek worden dat er steeds meer. 16% van de vrouwen van rond de 30 is kinderloos en de helft daarvan heeft daar zelf voor gekozen.

                                                                                                    Illustratie: Simon Weeda

HUIZEN/ SIDNEY - "Ik ben 34 en heb geen kinderen, dat wil ik vooral zo houden", zegt Lucia Brouwer. Ze zit in kleermakerszit in haar smetteloze woonkamer, serveert cappuccino met de perfecte schuimlaag en verontschuldigt zich voor de rommel.

"Tja, voor mensen met kinderen is het hier waarschijnlijk ontzettend netjes, maar ik vind dat het kleed wel eens gestofzuigd mag worden", zegt ze. "Ik zou er niet aan moeten denken dat er ook nog eens overal speelgoed rond zou slingeren. Het is niet zo dat ik een hekel aan kinderen heb, ik vind het zelfs leuk als mijn vriendin met haar koters langskomt, maar ik ben ook weer heel erg opgelucht als ze ze weer meeneemt. Ik beschouw de lege ruimte om me heen als pure luxe."

Website

Marije Feddema, initiatiefneemster van de website kindervrij.pagina.nl en het bijbehorende prikbord is er stelliger in. "Ik zal echt geen kinderen knijpen die me de weg vragen, maar ik zit ook niet op hun aandacht te wachten. Ik kan niet goed tegen de herrie en drukte die kinderen met zich meebrengen. Ik heb net een jong katje en ik word nu al gek van alle aandacht die het beestje vraagt. Moet je voorstellen hoe ik me zou voelen als ik verantwoordelijk zou zijn voor een baby."

Marije (27) wist al van jongs af aan dat ze kinderloos wilde blijven. "Ik had vroeger een poppenwagentje, maar dat stopte ik vol knuffeldieren. Met poppen had ik niks. Op mijn 22e was ik al zo overtuigd van mijn voornemen kindervrij te zijn dat ik me heb laten steriliseren. Vooral ook omdat ik bang was ooit op een zwak moment overgehaald te worden om toch zwanger te worden. De druk van buitenstaanders kan groot zijn. Iedereen heeft het steeds maar over die biologische klok die zal gaan tikken. Met een sterilisatie heb ik dat definitief ondervangen. Nee, het was niet eenvoudig om een arts te vinden die bereid was me te opereren op die leeftijd. Ik heb net zolang gedokterd tot ik iemand gevonden had die de ingreep wilde doen en ik heb er nooit spijt van gehad. Momenteel ben ik samen met een psychologe (Suzanne van Boven, red.) een boek aan het schrijven over de kindervrijen en daarin zit ook het hoofdstuk 'Voor- en nadelen', maar vooral met dat laatste heb ik enorm veel moeite; ik kan niet echt nadelen bedenken. Hooguit dat ik nooit een volwassen dochter zal hebben om gezellig mee te winkelen, want jong-volwassenen vind ik wel leuk. Ik heb alleen al die ellende van het zorgen voor een kind tussen de 0 en de 18 jaar er niet voor over."

Ook Lucia heeft nog nooit een moment van twijfel gekend over haar levenskeuze. "Ik heb gewoon nooit het gevoel gehad dat ik graag kinderen zou willen. De eierstokken zijn nooit gaan rammelen, zeg maar. Ik ben erg gehecht aan mijn vrijheid, zou het vreselijk vinden om iedere dag, 24 uur oproepbaar te moeten zijn. Ik heb niet het gevoel dat er iets mist in mijn leven. Ik heb een leuke baan, begin minstens eenmaal per jaar aan een nieuwe hobby, zing in een band. Ik kan echt niet zeggen dat ik ooit thuis op de bank zit te denken 'wat is het hier leeg'."

Kritiek

Vervelend vind ze dan ook de kritiek van de buitenwereld. "Van die mensen die zeggen dat ik een egoïst ben, dat ik alles heb: een baan, geld, een leuk huis en dat allemaal niet eens wil delen met een kind."

De kritiek is ook wat Marije ooit bewoog haar site op te zetten. "Ik werd daar toch een beetje moe van, van het gevoel de enige in de hele wereld te zijn die geen moedergevoelens had. Je wordt toch vaak aangevallen op je vrouwzijn. Van vrouwen neemt men automatisch aan dat ze kinderen willen, dat hoort bij het geslacht. Als je ze niet wilt, ben je kennelijk geen echte vrouw. Het was een enorme opluchting toen ik erachter kwam dat ik niet de enige was. In het begin zaten we met drie à vier mensen op het forum. Inmiddels bestaan we iets langer dan een jaar en heb ik 80.000 hits gehad. Iedere dag komen er mensen bij. Het is geweldig om jezelf in elkaar te herkennen."

Voor de ongewild kinderlozen zijn de teksten die de deelneemsters aan het forum op het prikbord plaatsen soms bijna schokkend. Kinderen worden vooral als etters met stinkende luiers beschouwd die de sfeer verpesten in kroeg, restaurant en supermarkt. "Dat agressieve stoort me af en toe wel", zegt Lucia. Maar Marije begrijpt waar het vandaan komt. "In het begin waren we vrij schuchter in onze uitlatingen. Nu zijn we meer vrijgevochten. En er komen heel vaak moeders op de site die ons belachelijk maken, die roepen dat we niet weten wat we missen. Daar hebben we schoon genoeg van. Vrouwen die ervoor kiezen nooit een kind te baren, worden door de rest van de mensheid niet serieus genomen. Krijg je van die 'troostende' woorden als 'Ach, dat gevoel komt nog wel'. Ouders met kinderen bepalen de norm. We krijgen steeds meer de neiging ons daar tegen af te zetten."

En dat onderschrijft Lucia. "De heersende opvatting blijft toch dat je vroeg of laat kinderen zult krijgen. Alsof er geen keuze is. Die is er wel. Misschien dat enkele jaren terug het gezegde 'Kinderen neem je niet, die krijg je' waarheid bevatte; anno 2003 is dat wel anders. Tegenwoordig néém je kinderen als je dat wilt. En als je dat niet wilt, dan neem je ze dus niet."